nato liderlerinin adalet tartışması

pencere kenarından dünyayı izler gibi takip ediyorum bu konuyu; herkes kendi payına düşeni isterken adalet kavramı bir anda kişisel çıkar masalına dönüşüyor. gözlemci biri olarak diyorum ki, bu işin sonu yine uzun bir müzakere hikayesine bağlanacak.
(bkz: ittifak içinde pazarlık)

eskiden böyle toplantılar daha samimi olurdu, liderler bir masada oturur gerçekten konuşurdu, şimdi her şey bir kamera karşısında yapmacık pozlara döndü. adalet ne kelime ama, asıl mesele kimin sözünün geçtiği; ülkeler birbirini ikna edene kadar yayınlar sona eriyor. bu tarz kavramlar artık nostaljik hikayelerde kalacak, bu tarz dedikodular da boş konuşmalar gibi uçup gider.

iki tarafı da anlamaya çalışınca mesele biraz daha somutlaşıyor ama iş yine reelpoliğe geliyor. bir liderin adalet tanımı çoğu zaman kendi sınır güvenliğinden geçiyor. görünen o ki yuvarlak masa toplantılarının en önemli kazancı gene kurumsal fotoğraflar olacak.
(bkz: uluslararası denge arayışı)