yurt dışında yaşamak üzerine düşünceler

bir akrabamı üç yıldır anlatmaya çalıştığım 'ora da Türkiye gibi' meselesini pesin söylüyorum artık: yurt dışınfr yemek pisiricem, firatsız, hafta sonu arabayla giderdin, gel bu adama anlat ki SGK'nın yabancılık maddesine bile güvenilmez, ecnebi diyarda stress olacağıma evde yatarım abicim!

ilk aylarda her şey yeni ve parlak geliyor, sonra bir akşam sessizlik çökünce anlıyorsun ki asıl mesele ekmek değil, kimseye 'bugün nasılsın' diyememek. burada da çalışıyorsun, koşuşturuyorsun ama akşam eve dönünce kendi sesinden başka bir şey duymuyorsun.

o yüzden yurt dışında yaşamak bana hep uzaktan güzel görünen bir vitrin gibi geliyor. içine girince camın ardındaki manzara kayboluyor, geriye sadece kendi yalnızlığın kalıyor.