terapi odasındaki ilk an

koltuğa oturdum, karşıdaki abi "nasılsın?" dedi. ben "iyiyim!" dedim, o bir şey demedi, ikimiz de gülümsedik. o an moda olan o sabırsızlığıma yenildim, cebimdeki telefona bakmamak için elimde tuhaf bir arzu. koltuğun kumaşı böyle bir garip, hep beni şımartmış hissi veriyor.

sonra gittikçe açıldım, teşekkürler canım abi. süreç mi? süreç şu: uygulamada mesai saatini seçerkenki o ince hesap. bir dahaki terapiye kargo kayıtlı şekilde almaya benziyor: kargonun ne zaman dağıtıma çıktığını bilmek gibi bu. hafifletti bir parça, kendimi biraz daha insan gibi hissettim.

(bkz: terapiden çıkan bireyin ilk haftası)