sabah metrobüsünde insan seli

sabah sekizde metrobüse binmek resmen bir hayatta kalma mücadelesi, kapıda öyle bir itişme var ki insanın ayakları yerden kesiliyor. yine de herkes bir yere yetişme telaşında, kimse kimseye aldırmıyor.

metrobüste şu an yaşananları uzaktan görünce, izmir'i değil ama bugünleri özlüyorum. içimde hep bu kalabalık ve telaş, ama bir de şu keşke yan koltuğumda biri ayakta içermiş gibi yapıp bana tutunmasaydı diyorum.