• bugün (52)
/ 2  
  1. gerçekten çıldırmamak elde değil, hani telefonun başında beklerken yaşlandım resmen. o çalan müzik beynimin en ücra köşelerine işledi, rüyamda bile matkapla kovalıyorlar sanırım. bi tane avize için kırk takla attım, sanki atom parçalıyoruz alt tarafı kargom nerede diye soracağım. hani bir insan evladı da çıkıp demez mi telefona, yok anam yok, duvarlarla konuşsam daha çok verim alırdım yemin ederim.

    neyse ki içimi deneyimsözlük ahalisine döküyorum da rahatlıyorum biraz. yani oradaki görevlilerin hepsi aynı anda öğle molasına mı çıktı yoksa topluca nirvana'ya mı ulaştılar anlamadım. o kadar abartıyorum sanmayın, telefonu hoparlöre alıp evi köşe bucak temizledim, yemek yaptım, üstüne bir de kahvemi içtim ama hala hatta bekleyenler arasında birinci sıradaydım. sinirlerim laçka oldu resmen.