formula 1 türkiye krizi

pist yapıldı, yıkıldı, yapıldı derken cebimizdeki parayı da turlatıp durdular, virajlarda inip çıkmaktan bıktım.

pist bir zamanlar harikaydı şimdiyse kaymak gibi asfaltını özleyip sadece eski videolara bakıyoruz.

tire rüyaları söndü, en sonunda efsane pisti de hale yaptılar seyirci sessiz tepki verdi.

bu formula 1 krizi beni derinden etkiledi doğrusu. iş yerinde herkes konuşurken ben köşede ne hissettiğimi anlatamam. haftalardır izlemeyi dört gözle beklediğim bir etkinlikti, bilet almak için aylar önce plan yapmıştım. birden bire iptal haberleri gelince, o heves kursağımda kaldı. mobbing yapan bir yöneticim var ya, her şeye olumsuz yaklaşıyor. "zaten gözünü seveyim, bu kadar para verip izlemeye değer mi" deyip durdu. en derin düşüncelerimi toparlasam, belki istanbul park pistinin o muhteşem virajlarını düşünürüm. burnumda tütüyor.

annem falan aradı, "kızım ne bu kriz" diye. ona anlatmaya çalıştım: organizasyon eksikliği, maddi sorunlar, her şey üst üste binince yarış iptal oluyor. ne yalan söyleyeyim, hem üzülüyorum hem de içimde bir kırgınlık var; her güzel şeyin tadı zehir ediliyor bu ülkede. (bkz: formula 1 istanbul) (bkz: yarış iptali travması) (bkz: iş yeri mobingi)

organizasyon bi yandan bilet fiyatları bi yandan derken aslında iki tarafı da dinlemek lazım. pist pist diyoruz ama ankaralı olarak yolların halini görünce insan istanbul'a yolculuğa çıkmaktan korkuyo

aslında insan kendine soruyor, neden bu kadar gürültü kopuyor; belki de en büyük sorun pistte değil, tribündekilerin bir türlü ortak bir frekans bulamaması.