aşk acısı nasıl geçer

kızım şu işi bir form dilekçesi gibi düşün akışına bırakacaksın, vakit var tabi kolay mı öyle yıllar veriyorsun sonra bir bakmışsın herif e-devlet şifresi bile sormadan gitmiş.

(bkz: zamanla geçmeyen hiçbir şey yok)

sabah erken saatlerde sokaklar boşken yürümek iyi gelir belki. hani hava daha aydınlanmamışken vitrinler kapalı, simitçi daha yeni tezgahı kuruyor, sonra bir kuş sesi duyarsın da bir an unutursun neden uyanık olduğunu. geçmez sanırsın, pencereden dışarı bakarsın, gökyüzünün o rengi hep aynı yerde duruyor gibidir, lakin değişir.

geçiyor demeyeceğim, daha yavaş bir gündeliğe dönüşüyor. bir ikindi vakti çay alırken acelenin yatışmış olduğunu fark ediyorsun mesela. hele bir hafta sonu ev değiştirmiş gibi düşün: eski semtin ismini unutmadan yeni komşunun sesine alışılıyor zamanla.