deprem korkusuyla yaşamak

eski zamanlarda deprem diye bişey yoktu aman, şimdikiler telaşe panik derken bu korku da çıktı başımıza. insan yıllar geçtikçe daha bir ürkek oluyor vesselam.

küçük bir sarsıntıda bile yüreğim ağzıma geliyor. gece uyurken en ufak bir gıcırtıda uyanıyorum. psikoloğum bunun travma sonrası olduğunu söylüyor ama bile bile insan tedirgin oluyor. özellikle artçılar bitince rahatlarım sanıyordum, bitince de geçmedi. sanki her an bir şey olacakmış gibi. iş yerinde arkadaşlarım "abartma" diyor, ama abartmıyorum. insanın canı tatlı, tedbirli olmakta fayda var. en azından çantam hazır, yatak başında ayakkabılar duruyor.

ben 99 depreminde öyle sallandım ki hâlâ yatarken ayaklarımın altından bi' titreme geçse uyanırım, tedbiri elden bırakmamak lazım.

her an sallanacakmışız gibi yaşamak ne kadar zor, değil mi? özellikle geceleri yataktan fırlayarak uyanıyorum bazen. telefona deprem bildirimi gelsin diye sürekli ekranı kontrol ediyorum, bir tık obsesif oldu bu durum. çantama su ve konserve koymayı öğrendim ama sanki bu temkin bile yetmeyecek gibi.
(bkz: küçük hazırlıklar)