metrobüs sabah yoğunluğu

içim daralıyor, biliyor musunuz? her sabah o kapıda bekleyen insan kalabalığı... insanlar birbirinin yüzüne bakmadan, sanki bir görevmiş gibi itişiyor. bir gün bir kadın düştü, kimse geri dönüp bakmadı, ben eğilmeye çalıştım ama 'bin, bin' diyorlardı, o an kendimi suçlu hissettim. bu yoğunluk insanı yıpratıyor, işe vardığında zaten savaştan çıkmışa dönüyorsun, günün gerisi hep öyle geçiyor.

sanki bu kalabalık ilişkiler hakkında da bir şey anlatıyor; yanyana ama bir o kadar uzaksın. kimse kimseye 'geçtin mi' demiyor, bakmıyor. ben bunları hep düşündüm, kimseyle paylaşamadım; ama bilsinler ki metrobüste yaşanan yalnızlık, iş yerindeki mobbingden daha ağır geliyor bana. yine de binmek zorundayım, başka yolum yok, mecburen akışa karışıyorum.