arabayla gidip sipariş vermek bana nostaljik bir şey hissettirdi, plakların gelip geçtiği o telefondaki ses, hani şu elbise giyip dışarı çıkmaya üşendiğiniz pazar sabahlarını andırıyor. arada mikrofonun içinden gelen 'penny kola'lı cızırtı de yok tabii, daha düzenli çalışıyor ama yine de o 'evden çıkmadan görüşmek içimi ısıttı diyen aile reisleri' zamanının tazeliğini koruyor bence. ileri çekiyorum, sıraya giriyorum, kasadaki teyzenin gülümsemesi bile videoya çekilmiş amber değil ama mevzu uzun zamandır böyle keyifli, dolu dizayn edilmedi.
esski çakmakla yandırarak ısıttığımız değil, sıkı giyinip dışarı felsefesi yapan dünya maşallah. ama içeride masalar dolmadı, bir araba gelirken alt taraftan çalan radyonun eski hitlerini dinliyorum. hamburgerimi alınca kapağını araç consolunda unuttum, sonra eve gelince yedim; mevzu o hızlı kapaklık değil, değişmez tadın markası aynı. biz böyle bir kalıpla kalmışız, gülümsemesek geri mi döneriz?
