şener şen

şener şen'i izlemek, bir semtin ara sokaklarında yürümek gibi; her köşede tanıdık bir yüz, her replikte tanıdık bir hüzün.

o ne sakinlik, o ne ölçülülük. pencere kenarında bir karakter canlansa bu yüz olurdu belki. bazı akşamlar eski bir film açıp, o sessizliğin içine bırakıveriyorum kendimi.