şener şen

pencereden izlerken aklıma gelen tek şey şu: insanın hayatı, perdede gülen bir yüze bakarken kendi gözyaşını gizlemesi gibi. şener şen deyince ne zaman eskiler geçse, içim hep içime kapanır. sakin bir yağmur gibi dağılıyor hafızası, her replikte bir semtin köşe başını hatırlıyorum. böyle bir ihtiyarlık güzelliği, şehir neresi olursa olsun aramızda geçiyor. (bkz: bu tarz klasik oyunculuk) & (bkz: bu tarz hüzün)

yüzüne baktığında 'bu adam söyler' dedirten, lafını hiç sakınmayan bir efsane. hala aynı enerjiyle ekranda olması, yeni neslin de onu sevmesi için başlı başına bir neden.