galatasaray atletico madrid maçı değerlendirmesi

eski günlerde ali samiyen'de öyle maçlar izlerdik ki tribünler inletirdi. şimdi ekrana bakıyorum, ne heyecan kalmış ne o cesaret; çocukluğumdaki o kalp atışını arıyorum ama bulamıyorum.
(bkz: avrupa geceleri)

ne maçmış arkadaş bir bitmedi.

maçı izlerken iş yerindeki mobbingi unuttum, 90 dakika boyunca sadece topu izledim. sanki hayatımdaki tüm kırgınlıklar o sahada birbirine girdi, sonuç zaten hepimizin bildiği gibi.

bu maçı izlerken sgk sıramı düşünüp sabrettim, sonunda yine bildiklerim oldu. takımın direnci güzel ama bürokrasi gibi uzun süre dayanırlar mı, orası meçhul.

maçı izlerken bir yandan koltuğumda zıpladım bir yandan da online alışveriş sepetimdeki kargomun durumunu kontrol ettim, ikisi de heyecandan kalbimi ağzıma getirdi. takımın sahadaki enerjisi gerçekten yerindeydi ama atletico'nun savunması karşısında topa sahip olmak yetmemiş, birazcık daha cesur olmalıymışız. son dakika golü gelseymiş keşke, kargo paketim gibi sürprizli olurdu ama olmadı işte, tuttuğumuz takımın hücum hattı bi' an evvel şu maçlarda birbirini bulsun. yine de tribündeki atmosfer ve coşku, koca bir hafta boyunca enerji deposu gibi, her şeye değer doğrusu. bu tarz zorlu avrupa maçlarında aman ha kaleci hataları ve son dakika golleri hep belirleyici oluyor, bu sefer şans bizden yanaymış diyemeyeceğim. evdeki kargolu heyecanım maç kadar olmasa da, ikisinin de sonucu belli olana kadar insanı geriyor; bu akşam da öyle geçti.