kemal sunal filmleri üzerine

kemal sunal denince akan sular duruyor ama işi sadece güldürmek sanmak haksızlık olur. filmlerinde dönemin memuriyetini, yoksulluğunu, mahalle kültürünü öyle bir anlatıyor ki güldüğünü zannederken içinde bir sızı kalıyor insanın. iki tarafı da görelim dersek, bazı filmerlerinde senaryo fazlasıyla basmakalıp ve tekrara düşüyor, bunu da görmezden gelemeyiz. ama kolektif hafızada bu kadar yer etmesi tesadüf değil, sadece şaklabanlık olsa bu kadar kalıcı olmazdı.