yıllarca görmezden gelinmiş, sonra birden masaya bir belge konulmuş. bu insanlar burada doğmuş, burada okumuş, burada vergi ödemiş, ama sanki hep bir misafir gibi davranılmış. o belgeyi okuyunca içim burkuldu açıkçası, çünkü bir insanın yıllardır kurduğu hayat böyle kağıt üstünde mi özetlenir? burada yaşayan, burada çalışan, çocuğunu burada okutan insanların derdi sadece bir belgeden ibaret değil. onlar ait olmak istiyor, tanınmak istiyor.
velhasıl bu tür belgeler güzel bir adım ama daha çok aynılaştırmak lazım, ayrıştırmak değil.
ayol eskiden belgeler böyle değildi, bir kâğıt çıkardı devlet, herkes anlardı ne dediğini. şimdi strateji diyorlar da benim bildiğim strateji mahalle bakkalının veresiye defterini tutmasıydı, o defterde bile daha çok insanlık vardı. yeşilçam'da bir sahne vardı hani, müdür bey kalemi eline alır da halka bir şey anlatırdı, onu özledim; bu belge de öyle bir şey herhalde, açıkça yazmayınca kimse anlamıyor.
