futbol mu basketbol mu

benim çocukluğumda mahalle maçı vardı, kale dediğin iki taştı ve topu kaybettiğinde herkes aramaya dağılırdı. o zaman spor bir taraftarlık değil, komşuluktu. (bkz: eski mahalle maçları)

yüz naklen dediğimiz yayınlar yoktu, radyodan dinlerdik, yine de heyecan daha gerçekti sanki. futbola hiç doamadım, temastan beri uzaklaştı; basketbol bana daha beyefendi bir oyun gibi gelirdi. şimdi ikisi de reklam arası sanki, eskiden böyle değildi. kalbim gene o eski günlerin birinde kaldı.