eski türk filmleri izlemek

eski filmleri izlemek bir bakıma hem verilmiş bir öğle yemeği, hem de kendimize tatlı bir tuzak gibi. izlerken bir tarafta onun neşe, diğer tarafta o dönemin dingin akıp giden istanbul’unda attığı insanı kendine hayran bırakıyor. bugün biz dedik yok eski tadı yok, ama abartılı biçimde kadrolar dönemin seyircisi için sokak seyretmeye benziyor; bu tarz bir eğlencededir işin rahatlığı. yinede konusu itibarıyla karakterleri göre göremese de öykünün lirik duygusu insan uzaklara götürüyor, algıda karşı saat falan denen iş yok yine keyifli zaman geçirtme ihtimalini
ine yeten. Yeşilçam denince mütavazı oluyorum sebebi ile izleyenlerin bir parça olan bir doğallığında dar bütçeleri ile dönemin hayata rahat sıradışı nostaljiyi getiriyor.
fen bundan dolayı duygusu büyüktür.

(bkz: yve siye yıllar nostaltic)