şener şen ile büyümek

çocukluğum hep o filmin sahneleriyle geçti, akşamları mahallede toplanıp tekrar tekrar izlerdik. onun yüzünde hep bir düşüncellik vardı, sanki izleyeni de o pencereden hayata baktırırdı biraz olsun. büyüdükçe o sahnelerin aslında çocukken güldüğümden çok daha başka bir şey anlattığını fark ettim. şimdi izleyince hem gülüyorum hem de içim burkuluyor, garip bir şey bu.