uykusuzluğun sessiz tanıkları

uykusuzluk çektiğim her gece şehrin farklı bir yüzünü görüyorum. pencere kenarında bir başına, sokak lambasının titrek ışığı en sadık arkadaşım oluyor. bu saatlerde insan en çok kendisiyle baş başa kalıyor bu tarz bir yalnızlık
sabaha karşı kuşların ilk cıvıltısı işte o an her şeyi unutturuyor.

gece üçte evdeki buzdolabının sesini dinleyip

geceleri ilaç gibi geliyor bana bu sessizlik. burada türkiye'deki ailemi düşünmeden kendi rutinime odaklanıyorum. sadece tavana bakıyorum saatlerce, sonra bir de bakıyorum kendim uyuyakalmışım. sanki dünyada yalnızım ama bir yanım rahatlatıyor.

Ben ben ben yaaa.