alkolü bırakmak denince filmlerdeki gibi bir 'dönüşüm' bekliyordum ama hayat daha sessiz değişiyor. önce gözlerim açıldı dedim, sonra uyku düzenim düzeldi, derken bir baktım cuma akşamları artık müzik dinlemek masayı toplamak vitrini silmekle geçiyor. kimseye ilan etmedim, o da ayrı bir hikaye. çünkü herkes 'sen mi? imkanı yok' dedi. insanın kendini izlediği bu süreçte en net fark, bazı mekanlara gidince ayıkken duman ve sesin ne kadar yorucu olduğunu fark etmeniz. sanki şehrin göbeğinde başka bir hayat varmış gibi; tüm o koşuşturma, bardak şıngırtısı ve o çok özlenen muhabbet masaları bambaşka görünüyor. denedim, alıştım, kendim için iyi bir şey yaptığımı da hissediyorum. keşke herkes zamanında denemek zorunda kalmazsa o da ayrı mesele.
ben dokuz ay önce bıraktım, açıkçası ilk bir hafta her şey daha uzun sürüyor gibi geldi; sonra insan kendini tanımaya başlıyor. uyku düzeni oturuyor, uyanınca baş ağrısı derdi bitti ve cebime nicelikli para kalıyor. gençlere söyleyeceğim tek söz: vazgeçtiğinde aslında kaybettiğini duymadığın şeylerin nasıl geldiğini görürsün.
