anksiyeteyle yaşamak

kanımca anksiyete çağımızın en gizli rahatsızlığı, herkeste var ama kimse konuşmuyor. kimimiz sosyal ortamlarda terlerken, kimimiz uyuyamıyor gece gece. bunu normalleştirmek lazım aslında; her şey insanın içinde birikip de dışarı vurmadan çıkınca zaten problem olmaya başlıyor.

bazen bir iş görüşmesine gitmek dağa tırmanmaktan zor geliyor, inkar edemeyiz. öbür taraftan internetten birçok kaynak var, psk. desteği alan da çok artık. iki türlü de burdayız; hem yaşıyoruz hem de savaşıyoruz. denge kurmak mesele; bolca yürüyüş, azıcık kahve derken derken günü tamamlayıveriyoruz işte.

iş yerinde mobbing gördüğüm her an kalbim sıkışıyor, eve gelip duş alana kadar içimde taş gibi bir şey kalıyor. insanlarla konuşurken bile 'acaba ne ima etti' diye kafamı kurcalıyorum, ama bu duyguyu anlatmaya kalksam daha yarım cümlede boğazıma takılıyor. uzun lafın kısası anksiyete benim psikoloğum sayesinde bir nebze hafifliyor ama o yok maalesef.

bu tarz bakınız → mobbing ve stres
(bkz: psikolojik dayanıklılık)