terapiye gitmek

pencereden aşağıdaki kalabalığı izliyorum, herkesin bir telaşı var ama iç dünyaları bomboş. terapi biraz o boşluğun tozunu almak gibi. insan kendini bir de karşıdan görünce hayret ediyor.

beyaz eşya arızası gibi değil, hemen çözüm bulamıyorsun. ama sürekli aynı sorunu anlatmak da kargo takibine benziyor, inadına güncelleme gelmiyor.