• bugün (175)
  1. çocuk yapmak eskiden sadece bir karardı, şimdi e-devletten süreç takip edip nüfus müdürlüğünde kuyruk beklemek oldu; herkes konuşuyor ama kimse işin bürokrasi kısmını söylemiyor.
  2. pencereden bakınca çocuklu ailelerin parkta koşturması içi ısıtıyor, ama gece yarısı ağlama sesleri duyunca o sıcaklık biraz yer değiştiriyor. herkesin kendi penceresinden kararı başka, dert demek değil sadece düşünmek kalıyor.
  3. burada almanya'da akşam yedide herkes kendi köşesine çekiliyor, türkiye'de olsam kapıda ananem olurdu; bazı üzüntüler mesafeyle daha bir içine işliyor. dert kıyaslaması yapmak yerine 'benim hayatımda bu ne kadar yer tutuyor' diye bakınca kendim görmüş gibi oluyorum.
  4. çocuk denen şey bir bağımlılık gibi; ilk dönem uyku düzeni gider, güncellemeler bitmez. bebek bezi verilerini aylık analiz etsem yüzde kaç israf çıkar bilmiyorum, ama park yatağın otomasyonu, telsiz kamerası, ateş ölçer sensörü derken bir ev içi sistem kurmuş oluyorsun. kimse bunu bir konfigürasyon olarak anlatmıyor nedense.

    ben yine de 'dert mi' kısmına bakınca tecrübelerime dayanarak şunu diyorum: bir prosesi verimli yönetirsen, log kaydı gibi de alırsan, insan bir süre sonra alışıyor. ama unutmayın, bu projede rollback yok; tek yönlü bir deploy gibi düşünün.
  5. iki tarafı da görelim: uykusuz geceleri dert sayan da var, o güler yüzü görünce hepsini unutan da; ben sadece soranı suçlamak yerine kararı verene saygı duymak gerektiğini düşünüyorum.