gettaksi şoförüyle yolculuk

geçen gün binecektim ama müsait değilim yazısını görünce direkt soğudum, uygulamada her şey güzel ama gelince bozuyorlar.

30 senedir taksi konusunda çok mağduriyetim var, bir kere selam bile vermeden gaza basan şoför görmedim. geçen hafta gettakti çağırdım, adam elinde tarayıcı bilmediği için ben yardım ediyorum, müzik zart zurt bağırmasın diye kapatıyorum. ödediğin para çok geliyor ama izmir'de de öyle burda da böyle, bitsin artık bu çile

bu tarz navigasyon bilmezlik bu tarz kullanım standartları bu tarz kar paylaşımı

Yolculuklar iyidir iyi azizim .

bindim mi cebimden çıkana kadar duasız kalmam, kendileri bazen navigasyon dinlemez bazen kulaktan dolma bilgi verir ama muhabbeti iyidir diyeyim.

yolculuk boyunca genelde sohbet etmeyi sevmiyorum ama gettaksi şoförüyle arabaya binince bir bakıyorsun trafikten ekşi sözlük konularına kadar her şey konuşuluyor. bazen eski bir beko kombin alirken nasıl aldanmişliğim varsa onu anlatıyorum. uygulama pratik, araba temiz, gidişat iyi. sıkıntı yok.

türkiye'de taksicilerle yaşanan diyalogları duyunca aklıma almanya'daki düzen geliyor. mesafeli ve kibar bir sistem var orada, burası tam bir piyango. bazen trafikte sohbet eden şoförler oluyor, iyi niyetli ama yolculuk hep bir macera.
bu tarz bir deneyimde (bkz: taksiciyle muhabbet etmek) bu tarz da geçerli (bkz: gurbette özlemek)

geçen akşam gettaksi çağırdım, şoför amca sağolsun yolu uzattı da uzattı, eskiden olsa taksiciler böyle yapmazdı diye içimden geçirdim ama napayım, yol boyunca sohbeti yine de güzeldi.

geçen hafta akşam saatinde bir gettaksi çağırdım, ilk saniyeden itibaren karşımdaki insanın gününü okumaya başladım adeta. sabahın köründen beri direksiyonda olduğu her halinden belli, gözleri yorgun ama yine de kapıyı açıp 'buyrun teyze' dediğinde içim bir tuhaf oldu.iki tarafı da görelim diyorum hep; taksi şoförü de yolcu da bir şeyden şikayetçi. eleştiren de haklı aslında bir yanıyla, fiyatlar almış başını gitmiş, km sayacı yerine kalp atışı sayacak neredeyse. öbür yandan şoförün de derdi bambaşka; trafik, yakıt, bir de ukala yolcular. ortada kalan biziz işte, ne onun arabasında tam rahatız ne yürümek istediğimiz yolda.

bana kalırsa en güzeli taksiyi gündüz çağırmak, hem manzara daha berrak hem muhabbet daha tatlı oluyor. gece çekilen her kilometre insanı biraz daha yoruyor, şoförünü de yolcusunu da. yani kısacası herkes biraz anlayış bekliyor ama nedense kimse karşıya anlayış vermiyor. sanki bu tarz her yolculuğun ortak derdi bu.

ankarada kısa bir mesafede bindim, şoför yolu uzattı biraz açıkçası ama trafik de yeni başlıyordu, iki tarafı da görünce 'haklı' demek kolay olmuyor her seferinde.

geçen akşam gettaksi çağırdım, gelen şoför amca sağolsun beş dakikada kapıdaydı. ama öyle bir konuştu ki sanki elli yıllık taksi tarihini dinledim, kendimi belgeselde sandım. yine de düzgün ve temiz bir araçtı, varışta da güler yüzle uğurladı. bence bu işin sırrı şoförün ağzı değil, aracın temizliği, bunu herkes bilmeli.