• bugün (180)
  1. kemal sunal'ın filmleri hep güldürüyor ama bir yandan da hep kapıda bekleyen o haksızlık duygusunu içten içe hissettiriyor; insan büyüdükçe aynı sahnede başka bir şey buluyor.
  2. kemal sunal filmlerini yeniden seyrettiğimde hep aynı şeyi fark ediyorum: kahkahaların arasında aslında küçük şehir hikâyeleri var, kendi köşelerinde yaşamaya çalışan insanların gölgeleri. mahalle apartmanlarının arasında akıp giden bir ömür, taşınsak da geride kalan odalar; o beyaz perdeli, beton sahanlıklı anılar. film bittiğinde içimde bir yerlerde hafif bir sızı kalıyor, sanki pencereyi açıp dışarıyı dinlemişim gibi.
  3. izmir'de büyüdüm büyüyeli bu filmleri yazın sıcağında açmadan olmaz, sanki her halta üzülen kapı komşumuz gibi bağırması var. kemal sunal'ın tabağı devirsen n'olacak bakışı özellikle telefonun çekmediği günlerde ilaç gibi geliyor bana. abartılı konuşmam abartısız bildiğin bilir kardeşim, abartıyorum da bu filmlerde rol ilk önce annesinin reklamı gören tiplemelere benziyordu.

    böyle oyunculuk azdı değil mi, keşke daha spordan, kozmetik kaygıdan; kargonun poşet gibi yardımken insaf adı mahalle buna karşı sevimli ap şey traş olan temel anadolu insanına kurgu mantığını anımsatıyor. hiçbir orana girmez çünkü ana postanesi, aa deme, yine sevdim ben; aslında bunlar unutamadığım ama sempatiğin tüm ülke romanı.