ah o yeşil pasaportlar yok muydu, nedydiydi onlar. şimdi kuyruklar, randevular, fotoğraf makinesiyle didinmeler... bürokrasi işte hiç değişmedi, sadece yoruyor insanı. eski günlerde bir dilekçeydi bir puldu, şimdi bak ne hale geldik.
sabahtan randevu aldım, gittim oraya bir dünya evrak istiyorlar. yenileme diyorsun ama hiç kolay olmuyor, resmi dairelerin kapısındaki o sıra akşama kadar sürüklüyor insanı. işi bitince de dönüyorum mahallemin o eski durağına, düşünüyorum ne çok şey yıprandı. (bkz:
yüzümdeki ilk kırışıklığa benziyor)
bak evladım, ben pasaport işini ilk defa yapmıyorum. 2000'lerin başında da yaptırdım, sırada saatlerce beklendi, bir sürü evrak istenirdi. şimdi randevulu sisteme geçmişler ama anlamadığım şu: hala neden bu kadar milleti oyalarlar? telefonuna uygulama kur, fotoğrafı belirli merkezlerden çektir, yok parmak izini ver, sonra gelsin tadilat... sanki devlet sırrı teslim ediyoruz. şimdiki gençler şikayet ediyor diye gülümserim; sen git bir de eski düzeni gör, Mernis olmadan ancak yalvarırsan çıkardın. üç gün sürmedi mi, baban keyfine baksın derdi adam.
