-
eskiden üniversite sınavı bir kapı gibi görünürdü, aralık biraz da sıkışırdık tabii ama dibimizde sakin bir sokak vardı. şimdi bambaşka, telefonu istiyor ve bitmiyor. derken arka plan gibi global bir sınav hengamesi var ortada, yeşilçam'ın o sade hallerindeki huzur bir yana, şimdi habbite herkes acele ediyor gibi.
etemedim, insanın neslinden kaybettiği zamanlar olsa; bunu bildiğimiz birlilerle büyümüş nesil bu tabloyu özlüyor. bizim eski film ve nostalji duruşu kentin ortasında kayıp yol adası misali. hani 'eskiden böyle değildi' demek istemeyeceğim ama bu diyorum.
-
yıllar geçse de o gün yaşanan stres buradan bile hissediliyor, sanki bir sınav değil de hayatın tamamı tek oturumda belirlenecek gibi davranılıyor. ben öğrencilere hep aynı şeyi söylüyorum, burada bakılan puan tek gerçek değil, hayat başka yerlerde farklı ölçüyor.
-
ben gördüm geçirdim bu yolları, o masada insanın elleri titrerken soru okumak gerçekten zor, gençlere tek öğüdüm nefeslerini tutmasınlar yoksa matematikten önce kendileri biter. teknoloji değişmiş sınav kâğıdı aynı kalmış, heyecan hepsinde aynı yani, hakkınızda hayırlısı evlatlar.