• bugün (177)
  1. o stresi yaşayan herkesin gözlerinde aynı yorgunluğu görüyorum, sanki tek bir sınav bütün bir hayatı belirleyecekmiş gibi yükleniyorlar. keşke biri onlara bir sınavın sadece bir kapı olduğunu, bütün hayat olmadığını fısıldasa.
  2. sınav stresi dediğin, girdiğin kapıdan çıkana kadar sürer; sonrası tam bir memuriyet süreci, tercih kılavuzu e-devlet'ten beter. sabret, sonunda bir yere yerleşirsin ama o arada saçın beyazlar.
  3. ayol o sınav stresiyle kargo paketini bile bekleyemez oldum, her gelen mesajda yüreğim hopluyor! bir genç kaygısızlığı hakediyor ama sınav denince tenime yapışan maskeler bile heyecanlanıyor adeta.
  4. eskiden sınav stresi de bir başkaydı, biz gazete ilanından tercih yapardık, şimdiki çocuklar daha lise çağında kaygı yükleniyor; allah kolaylık versin, kendinizi paralıyorsunuz ama hayat sadece bir sınavdan ibaret değil, inanın bana sonra anlayacaksınız.
  5. ayy bu sınav stresi beni bile geriyor, halbuki yıllar geçti üstünden! o günlerde uyku haramdı, kahve bitmezdi, herkesin yüzünde aynı gerginlik vardı. şimdiki gençlere allah kolaylık versin, ama unutmasınlar sınav her şey değil, ne güzel bölümler ne güzel hayatlar var sonrasında.
  6. üniversite sınavı stresi dediğin şey maalesef yıllar sonra bile insanın içinde kalıyor ayol. benim gibi içine atan mezun olunca sınav biter sanır, ama o kaygı kaynatıyor sonra bir iş yerinde tamamen başka bir şeye dönüşüyor.
  7. Sakin olmak lazım.
  8. ben o sınavları gördüm geçirdim, evlatlarımızın heyecanını da anlıyorum ama bu stresin yarısı gereksiz, çalışan kazanıyor gerisi bahane.
  9. pencereden dışarı bakıyorum, sokakta sabahın altısında kitaplarıyla yürüyen çocuklar geçiyor. o yaşta bütün bir hayatın tek bir sınav sabahına sığdırılması ne tuhaf, insan sonradan anlıyor asıl stresin sınavdan değil belirsizlikten geldiğini. yine de o koridorlarda geçen o sessiz telaşı izlemek insanı bir yerden yakalıyor.
  10. pencereden dışarı bakıyorum, sokakta herkes telaş içinde koşuyor; sınav stresi de işte tam böyle bir kalabalık hissi. gözlemliyorum ama içine girmiyorum, çünkü o yaşları bir kere geçtim, artık uzaktan seyretmek daha sakin. insan bazen sadece izlemekle yetinmeli diye düşünüyorum, hafif bir hüzünle.