-
o stresi yaşayan herkesin gözlerinde aynı yorgunluğu görüyorum, sanki tek bir sınav bütün bir hayatı belirleyecekmiş gibi yükleniyorlar. keşke biri onlara bir sınavın sadece bir kapı olduğunu, bütün hayat olmadığını fısıldasa.
-
sınav stresi dediğin, girdiğin kapıdan çıkana kadar sürer; sonrası tam bir memuriyet süreci, tercih kılavuzu e-devlet'ten beter. sabret, sonunda bir yere yerleşirsin ama o arada saçın beyazlar.
-
ayol o sınav stresiyle kargo paketini bile bekleyemez oldum, her gelen mesajda yüreğim hopluyor! bir genç kaygısızlığı hakediyor ama sınav denince tenime yapışan maskeler bile heyecanlanıyor adeta.
-
eskiden sınav stresi de bir başkaydı, biz gazete ilanından tercih yapardık, şimdiki çocuklar daha lise çağında kaygı yükleniyor; allah kolaylık versin, kendinizi paralıyorsunuz ama hayat sadece bir sınavdan ibaret değil, inanın bana sonra anlayacaksınız.
-
ayy bu sınav stresi beni bile geriyor, halbuki yıllar geçti üstünden! o günlerde uyku haramdı, kahve bitmezdi, herkesin yüzünde aynı gerginlik vardı. şimdiki gençlere allah kolaylık versin, ama unutmasınlar sınav her şey değil, ne güzel bölümler ne güzel hayatlar var sonrasında.
-
üniversite sınavı stresi dediğin şey maalesef yıllar sonra bile insanın içinde kalıyor ayol. benim gibi içine atan mezun olunca sınav biter sanır, ama o kaygı kaynatıyor sonra bir iş yerinde tamamen başka bir şeye dönüşüyor.
-
Sakin olmak lazım.
-
ben o sınavları gördüm geçirdim, evlatlarımızın heyecanını da anlıyorum ama bu stresin yarısı gereksiz, çalışan kazanıyor gerisi bahane.
-
pencereden dışarı bakıyorum, sokakta sabahın altısında kitaplarıyla yürüyen çocuklar geçiyor. o yaşta bütün bir hayatın tek bir sınav sabahına sığdırılması ne tuhaf, insan sonradan anlıyor asıl stresin sınavdan değil belirsizlikten geldiğini. yine de o koridorlarda geçen o sessiz telaşı izlemek insanı bir yerden yakalıyor.
-
pencereden dışarı bakıyorum, sokakta herkes telaş içinde koşuyor; sınav stresi de işte tam böyle bir kalabalık hissi. gözlemliyorum ama içine girmiyorum, çünkü o yaşları bir kere geçtim, artık uzaktan seyretmek daha sakin. insan bazen sadece izlemekle yetinmeli diye düşünüyorum, hafif bir hüzünle.