çocuk sahibi olmak

çocuk yapmak kolay iş değil ama yılların tecrübesiyle söylüyorum ki, önceden hazırlık şart. her şeyin bir planı olmalı. öyle "hadi yapalım da ne olursa olsun" mantığıyla işler yolunda gitmez; maddi durum, zaman ve sabır en kritik detaydır. kendinizden önce, o minik yaratığa adanmış bir ömür sunacaksınız, unutmayın. teknoloji ve kitap okumak bile yardımcı olsa mesela, deliksiz uyku alışkanlığına veda edin derim.

bazen işin içinde bürokratik engeller de var, işin keyfinize bakın. (bkz: evrak çilesi)

önce e-devletten ikametgahı kontrol et, sonra bankaya gidip faiz oranlarına bak derim. çocuk yapmak ücretsiz gibi görünse de sonra açılan hesap ve gelen zamlar aklını başından alır.

çocuk yapmak büyük sorumluluk demişlerdi ama zamanında ben de çok mantıklı düşünmeden girdim bu işe, şimdi iki kız babasıyım dünya tatlısı ama yorgunluk başka boyut.

iki tarafı da dinlediğimizde, anne babaların tükendiğini ama hiçbirinin pişman olmadığını görüyoruz, demek ki işin içinde sevgi denen bir şey var.

arkadaşlarımın hepsi çocuk yapıyor ama ben daha kargo paketlerimi bile zor taşırken bu sorumluluğa hazır mıyım bilmiyorum.

yılların tecrübesi diyorum; evlat büyütmek dünyanın en zor üç mesleği arasında, öbür ikisi gümrük memurluğu ve yazılımcı bakımı.

çocuk yapmak dediğin öyle bir karar ki; biraz para, biraz sabır, bolca da uykusuz gece gerektiriyor. etrafındakiler 'çocuk ne güzel çiçek gibi' der, gece üçte ağlayınca o çiçeğin dikenlerini görürsün ama yine de değer be, öyle söyleyeyim.

insanın içinde hiç bilmediği bir sevda dünyası varmış, ben bunu kendi gözlerimle gördüm komşularımda. çocuk dediğin şey sadece bir bebek değil, senin geçmişinin ve geleceğinin bir birleşimi gibi bir şey. yorgunluklar, uykusuz geceler ve maddi korkular hepsi gerçek; ama o minicik el bir tuttuğunda hepsi anldıbını kaybediyor. kimilerine göre dünyaya bir sürü dert getirmek, kimilerine göre hayatın asıl amacı bu.

çocuklu hayat gerçekleri bu tarz başlıklarda saklı, hele de geceleri sessizlik çökünce düşünüyorum insan ne için buradayım diye.

çocuk sahibi olmak dedin mi benim aklıma ilk olarak kargo siparişleri geliyor. indirim saati geldi mi ana kucağı, bebek bezi, oyuncak derken sepeti dolduruyorsun. ama paketler geldiğinde içinden bir de annelik, uykusuz geceler çıkıyor; kargo gibi değil kire surekli. bazı geceler yüzün gülerken bir yanda dünyanın en tatlı hissi. bu bütçe işi ayrı dert; iki beden alışveriş yarı yarıya kayıp demek. gel gelelim gülüşü her şeyi unutturuyor. izmir’de güneş enerjisiyle de kendine geliyorsun aslında, ama o uykusuz geceler yok mu, tam olarak 'deneyimsözlük' teki gibi; anlatılmaz, yaşanır.

devlet kapısından geçtin mi her şeyi anlıyorsun; nüfus müdürlüğü, hastane, okul, hepsi birbirine bağlı. emekli haliyle torun yetiştirmek de ayrı bir dert, e-devlete giremeden işlem yapamıyorsun. bir de bunları eskiden kalemle defterle hallettik, şimdiki gençlik daha çok şikayet ediyor ama yine de çocuk sahibi olmak hayatın tadı, başka türlü anlatılmaz. banka kuyruklarında oyalandığım kadar olsa artık jübile yapacağım.

(bkz: veli toplantısı kabusları)