çocuk yapmak üzerine düşünceler

çocuk yapmak, pencere kenarından izlediğin caddede bir anda hep birlikte taşınan yeni bir komşu gibi, hayatın akışını bilmediğin bir sokağa çeviriyor şekerim.

sabah evden çıkan bütün o insanlara bakıp hangisi bu kararı vermiş diye düşünüyorum, şehirde çocuk büyütmek zor.

çocuk yapmak konusu burada herkesin dilinde ama gurbette olunca iş biraz karışıyor. burada insanlar çocukları bisikletle okula yollarken, türkiye'de akrabalar hâlâ 'ne zaman' diye soruyor. uzaktan bakınca kolay görünen şey, yakından bakınca bir sürü hesap kitap istiyor, mesafeli ama özlemli bir denklem gibi.

ben denedim söylüyorum şekerim, bu iş halı yıkamaya benzemez; her şeyi önlükle falan tutturmaya çalışıyorsun ama matik makineler bile seni kurtarmıyor. market alışverişi bile buna göre iki kat uzuyor, onu da belirtmeden geçemeyeceğim.

çocuk yapmak üzerine düşünceler denince akla önce hastane randevusu, sonra nüfus müdürlüğü, en son da o çocuğun e-devlet şifresi geliyor; sistem büyümeden önce kayda geçiriyor maşallah. ben yine de derim ki işin evrak kısmını severseniz gerisi kolay, yoksa her ay bir form.

kızlar bu konu konuşmaya açılınca herkes uzman kesiliyor, geçen arkadaşım dedi ki bebek maliyeti ne kadar çıkar diye sordum ben de. (bkz: bebek masrafları) vallahi anne olmak harika ama bezinden kreşine kadar her şey bir kargo faturası gibi kabarıyor, önce hesabı kitabı iyi yapmak lazım.