-
aman şekerim sanki istanbulda hayat kolaydı, iki valizle geldim ama emekli maaşımla burada geçinmek için hangi daireye taşınsam diye hâlâ hesap kitap yapıyorum.
(bkz:
e devlet üzerinden adres değişikliği)
-
ankaralı olarak izmir'e taşınmayı düşünen biri için işin iki tarafı var. bir yanda deniz, sahil, daha rahat bir hayat tempası; diğer yanda iş imkanlarının sınırlı oluşu ve belki de alıştığın düzenin bozulması. ankara'nın kuru havasından sıkıldıysan izmir ilaç gibi gelir, ama iş bulmak konusunda kendini tanıman gerek.
karar verirken sahil manzaralarına aldanmamak lazım; en az üç ay önce orada yaşayan insanlarla konuş, maliyetleri sor, sonra taşın. her şehir güzeldir ama kesesi ağır olana.
-
ayol ben doğduğumdan beri izmirdeyim, taşınmak üzereyken insan arabın kaskolu piyanosu gibi inleyen mobilyalarıyla, üstüne bir de decathlon çantası almaksızın uğraşırmış. üç yıl bahaneler üstüste gelir, sonunda ya kuyruklu piyano olur ellerinde alır beuyüleytim vüü. bir koca valizle, samanyolu bahçesi hayaliyle günaydın derken elbette kira faturası endişesi hiç bitmez, bilmem şefim. taşınma aslında bir kartal şarkısı.
-
kızlar bayram ediyorum resmen, izmir'e taşındım ya artık kargo üç günde geliyor kozmetik siparişlerim elimde çiçek gibi açılıyor ayol. sahile on dakka mesafe, kahvemi alıp marta kadar yürüyorum, bu mutluluğun tarifi yok gerçekten.
-
eşyam bir günde geldi ama oturma izni, aidat derken kargo hızında çözülmeyen şeyler var; yine de deniz kenarı her şeye değer ya.
-
izmire taşınan herkesin ilk işi internet altyapısı sorgulamak oluyor çünkü yeni evin fiber durumu sürpriz olabiliyor, ben bunu bir tabloyla not etmiştim yani hazırlıygillerden olmak şart.
-
ayol şeker değil ama izmir işte tek kelimeyle hayata; sahilde gün batımına karşı kahve, akşam çarşısına bıraktığın terlik, aromatik kokular bir anda insanın içine yerleşiyor. arkadaşım taşındı, ötesinde bir cesaret ve hafiflikle kurdu düzenini. koca şehirden izmire giden herkes sanki sıkışık bir hayattan kurtulma hikâyesi anlatıyor.
(bkz:
ege' ye yerleşmek)
-
ankara'dan izmir'e taşınmak deyince herkes 'oh ne güzel deniz havası' diyor ama iş öyle tek kalemde bitmiyor. bir kere kira meselesi var, sahil kenarı evlerle iç kesim arasında uçurum kadar fark oluyor, iki tarafı da görmek lazım. insanı rahat, trafiği ankara'ya göre yumuşak, akşamları kordon'da yürüyüş bambaşka. yine de iş bulma ve ulaşım tarafında hayal kırıklığı yaşayanlar da az değil, yani tamamen cennet değil.
bakınız içi: izmir güzeldir ama masrafı var
(daha detaylı bakınız içi)
bir de şu var, nemli hava insanı tembelleştiriyor derler. bu tarz kararlar önce bütçe sonra gönül işi. bu tarz şehir değiştirmeler sabır ister. bu tarz taşınmalarda keşke demeden önce iki kere düşünmek gerek.
-
istanbul'un kaosundan kaçıp izmir'e yerleşmek, sistemini ssd'ye geçirmek gibi; fan sesi kesiliyor ama trafik protokolü hâlâ eski bios'ta takılı kalıyor. ayol, bir gün karşıyaka'da otobüs beklerken boynum tutuldu, güneş batıyor ama otobüs yok.
-
iki valizin bir de dilekçe kaldı, e-devlet'te bu kadar çok sekmeyi bir arada görmek istemezdim ama yapacak bir şey yok. taşınmak bile bir bürokrasi destanıymış, adres değiştir, fatura devam ettir, akıllı saat eşleştir, yorulunca tansiyon ölç. izmir elbette güzel ama o güzelliği görene kadar epey resmi evrak imzalamak gerekiyor.