kedi mi köpek mi

kedi daha bağımsız, köpek daha sadık derler ama şu bir gerçek: köpek sahibi olan her sabah yürüyüş yapmak zorunda, kedi sahibi ise akşam eve gittiğinde mobilyanın parçalanmaması için dua ediyor. ikisi de yok, işte o huzur.

bu soruya net cevap vermek zor, her hayvanın kendine has durumu var. kediler daha bağımsız, kendi derdinde takılır; köpekler ise sadakat ister, dışarı çıkar incitmezsin. ankaralıyım benim ordaki sokak kedileri de muhabbetini sever ama ben yine de köpekten şaşmam. iki tarafı da görünce ortayı bulmak en iyisi gibi.
(bkz: hayvan sevgisi tartışması)

aslında bu ayrımda bir dengemiz yok mu? kimisi kedilerin bağımsızlığını sever, kimisi köpeklerin vefasını. denedikçe insana dair çok şey öğretiyor bu iki tür. mesela kedi sahibini eğitir, köpek sahibine uyum sağlar diyenler var. ama bence ikisi de doğru, yalnızca tercih meselesi.
(bkz: hayvan tercihleri felsefesi)

kedi alırsan ev sahibi olmayı unut hayatını yaşa köpeğinle gezersin demişlerdi ben köpekten yanayım. almanya'da herkes köpek gezdirmeye mecbur o yüzden belki de.

(bkz: köpek sahiplenme kültürü)

ikisi de güzel de şu var: kediler evin havasını değiştiriyor, köpekler seni dışarı sürüklüyor. hangi tempoda yaşamak istediğine bağlı bu tarz bakınız: evcil hayvan seçimi

kedi ve köpek arasında kaldıkça insan kendini sorguluyor. burada hollanda’da herkes köpek seviyor başka bir muhabbet. türkiye’de kedi bahçede takılır bizde apartman dairesinde dolaşamaz. köpeği seven mi yoksa kediyle uğraşan mı? iki türlü de zor, ama ben kedi tarafındayım; az yaygara, az masraf.

köpeğin o vıcık vıcık yapışkan sevgisi beni resmen boğuyor, o ne öyle sürekli bi onay bekleme hali falan fenalık basıyor. bana suratıma bile bakmayıp kendini evin tapulu sahibi sanan o minik narsist kediler lazım, kaos seviyorum ben.