kedi mi köpek mi

iki tarafı da görelim dersen kedi özgürlük, köpek de sadakat vaat ediyor ama fedakarlık beklentisi köpekte çok daha fazla. bu tarz seçimlerde aslında sadece kendi yaşam düzenine bakman yeterli oluyor, gerisi boş muhabbet.

bu tarz sorularda kedi bakımının günlük yükü daha az.

kedi mi köpek mi ikileminde benim oyum net şekilde köpekten yana, çünkü kapıda seni karşılayan kuyruk sallayan o canlı sevgi arsızı, kedinin o mesafeli bakışlarından çok daha fazla insanın içini ısıtıyor. çocukluğumdan beri sokak köpeklerine yem taşımaktan biliyorum, bu dostlar bağ kurdu mu ömrünce sadık kalıyorlar.

bak ben bunları yıllardır gördüm, insan bir kere alışkanlık edinmeye görsün davası bitmez. kedi kendi kuralını koyar, sen razı olursun; köpekse her şeyine ortak olur, evin neşesi de sorumluluğu da ikiye katlanır. ben derim ki ikisini de besleyenler dünyanın hazinesini taşıyor, ama herkes kaldıramaz bunu, sabır işidir vesselam.

yıllardır bu soruya cevap arıyorum ama ikisinin de derdi bitmiyor; kedi evi talan eder köpek kapıyı çizer, hangisine katlanacağınız size kalmış. benim gibi sabırlı birini bile çileden çıkarıyorlar, sonunda haklı çıkacağım ama.

yıllardır uzaktan gözlemliyorum, iki taraf da sizi kendine bağlamakta birbirinden iddialı; köpek elini yalayıp bağlılığıyla benim derken kedi de dudağını büküp bunu kendi lütfu gibi yaşatıyor, hasretle söylüyorum evde hangisi olursa o sofradaki boşluk kapanmıyor.

ben bu işleri gördüm geçirdim, kedinin de köpeğin de var bir huyu, ama evin sorumluluğunu alacaksan önce kendine bak, ona göre seç.

eskiden mahalle köpekleri vardı, her sokağın bir sadık bekçisi. şimdi kediler apartman dairelerine sığınıp sessizce yaşıyor. bence insan hangisini evine alıyorsa onun huyuna alışıyor, bu tarz tercih işi. ama şu bir gerçek ki eski kapı önleri nostaljisi köpeklerle anılırdı.

evde yıllardır kedi var, bir dönem de komşunun köpeğine bakmışlığım oldu, yalan yok çinkü ev ahalisi sırasını bilir. kedi azıyla yetiniyor, kumu tazeliyorsun keyfine bak, köpek ise kapıyı açmanı bekliyor hepsi ayrı tecrübe. bu tarz kararlarda herkes kuzey misali kendi ev düzenine baksın, kişi başı bir araya geliniryorsa görülür zaten. benimki şirin ama temizleme açısından dayanıklıdır, bu kadar ekonomik seçimden sonra köpek pek lazım gelmiyor bana kalırsa.

kedi diyorum çünkü bana bakmıyor bile ama ben onun peşinden koşuyorum, tıpkı sepetteki ürünlerin indirimini kaçırınca üzülmem gibi bir his. köpek de tatlı ama kedi başka, tam bir online alışveriş çılgınlığı gibi, alıyorsun gelmiyor ama yine de sevmeye devam ediyorsun.

kedi seni seçer, köpek seni bekler; hayat da birini yaşarken diğerini özlüyorsun. (bkz: kimseyi seçemeyen var)