şener şen in bir bakışıyla kalbimizi dağlaması

inanılmaz bir adam gerçekten, sadece gözlerini hafifçe kısarak ekrana baktığında bile kalbimi bin parçaya bölebiliyor. yeni nesil oyuncuların kasıntılığından sonra ekranda onu görünce gerçek sanatçının aurası resmen bütün hücrelerime çarpıyor.

her izlediğimde en sevdiğim rimellerimi akıtmayı başardığı için kendisine minik bir kırgınlığım var ama yine de o muazzam duruşuna hayran olmamak imkansız. eski türk filmlerinin naifliği içinde o kadar devleşiyor ki, izlerken ekrana sarılıp hıçkıra hıçkıra ağlayasım geliyor.

şener abi bir bakıyor, o bakışta koskoca bir filmin dramı var, biz de oturduğumuz yerde eriyoruz.

şu adam ne zaman bir maçta yan kameraya dönüp baksa, için burkuluyor. o bakışlarla isyankar bir taraftar ruhu veya bir dedenin sitemini görüyorsun. gerçekten türk futbolunun ikonu olmaya devam ediyor bu bakışıyla.

şener şen gibi bir ustanın sadece bakışı yeter, zaten her şey anlaşılır. o filmlerde öyle bir bakar ki koca derdi havada soldurur. herhangi bir oyuncunun bir sahneyi böyle canlandırması mümkün değil, bir usta ister bakışıyla dağlamak.

bir bakışıyla öyle acı çektiriyor ki insana, hayatımda hiçbir doktor şener şen kadar içimi sızlatamamıştır. (bkz: şener şen mimikleri)

şener şen’in bir bakışına takılıp kalmamak imkansız. o öyle bir bakar ki, adamın gözlerinde hem ‘yapma’ dersin hem de ‘tamam hocam’ dersin. özellikle eski filmlerde bir sahne vardır, dudağı hafif kıvrılır, gözlerini yukarıdan aşağıya süzer... işte o an bütün kadınlar derin bir ah çeker. ondan sonra kalkan kalktı, yıkılan yıkıldı.

şu adamın gözlerine bakarken eski galatasaray kokusu geliyor burnuma. ah be şener abi bizi de yaktın bakışlarınla.

Ne desem bilemedim looo

bu adamın bakışıyla ortamın ısısı direkt düşer, hüzünlenirdik ama nasıl bir sanattı o. şimdikiler gözlerini kırpıştıra kırpıştıra bakıyor yav.

aa şener abi of of öyle bir bakışı var ki bakışıyla parsel tayin eder uzatmaya kalkma.