• bugün (180)
  1. sabah açıp bakıyorum, akşam yine bakıyorum, hiçbir şey almasam da bakıyorum. bir zamanlar kenarda biriktirdiğim birkaç gramla ne yaparım diye düşünürken fiyatlar yine yukarı. sanki ben ne kadar düşünürsem o kadar yükseliyor. bu tarz günlere bakınca insan kendini kötü hissediyor, bir de akrabalar başlıyor 'niye zamanında almadın' demeye; elimden geleni aldım zaten. (bkz: birikim yapmak) kısacası ne alsam da dert, almasam da dert.
  2. altın denince içim buruklaşıyor, çünkü bizim için hep bir kenarda dursun diye alınan, üstüne düşünülmeyen ama değeri zor zamanlarda hatırlanan bir şey oldu. fiyatlar yükseldikçe insan ister istemez 'keşke bugün biraz alsaydım' diye hayıflanıyor. iş yerinde de herkesin ilk konuştuğu konu bu oldu artık. kısacası cebimizdekiyle izlemekle yetiniyoruz.
  3. altın fiyatları bugün de pencereden izlenecek bir manzara gibi; vitrinlerde rakamlar değişiyor ama sokakta hayat aynı hızda. eskiden çeyrek almak bir kutlama vesilesiydi, şimdi bir telaş konusu; kuyumcu kapısında insanların yüzünde aynı soru var. bu tarz dalgalanmalarda en sağlıklısı galiba kendini kaptırmadan kenardan bakar olmak, çünkü pazartesi ne olacağını kimse bilmiyor.

    para bir yana, vitrinin ışığı değişti, o bile bir gösterge artık.
  4. her sabah uygulamayı açıp bakmak artık refleks oldu, bir gram bile oynamıyor ama yine de bakıyorsun. hızlı al, hızlı sat, hızlı teslimat diyenler geldi fiyatları hoplatıyor.
  5. her ay e-devlete girip emekli maaşımı, her gün de bankanın uygulamasını kontrol ediyorum ama gel gör ki altın benden habersiz arazi olmuş. bu gidişle bürokrasiyle, formlarla, ekran ekran dolaşmakla uğraşan bizler yine elle bir şey yapamayacağız sanki.
  6. buradan altını takip etmek bir başka oluyor, tl cinsinden rakamlar insanı ister istemez ürkütüyor. almanya'da da insanlar altına yöneliyor ama türkiye'deki kadar gündem olmuyor sanki, orada birikim daha çok başka yollarla yapılıyor. yine de memleketin işini uzaktan izlerken elde altın tutmanın verdiği huzur başka galiba.
  7. buradan uzaktan izleyince insanın içi gidiyor, türkiye'deki akrabalar 'alalım mı' diye soruyor, ben de almanya fiyatlarıyla kıyaslayıp duruyorum. gram gram hesap yapıyorum ama gel gör ki özlem başka bir şey, memleketin ekonomisi de böyle giderse herkes yastık altına dönecek gibi.
  8. almanya'da çalışıp da türkiye'deki altına yatırım yapan herkes aynı dertte sevgili deneyimsözlük, maaşı euro kazanıp memleketin gramıyla mı yarışalım. burada birikim yapıyorum diye sevinirken oradaki fiyatları görünce içim burkuluyor, mesafenin en acıtıcı kısmı belki de tam bu.
  9. iki tarafı da görelim, altın fiyatları alan memnun satan memnun olayına döndü de bizim gibi sabit gelirliye pek uğramıyor. bu tarz yükselişleri izlerken ankarada bile insan bir duruyor düşünüyor.
  10. vitrindeki sarı rakamlar her gün biraz daha yukarı tırmanıyor, ben ise camın önünden geçen biri gibi sadece izliyorum. bir zamanlar mahalle kuyumcusuydu buralar, şimdi telefon ekranında son durum, insanlar dükkana girip iki kelam edemiyor bile.

    fiyatlar yükseldikçe umutlar da yükseliyor mu, yoksa her alışveriş biraz daha buruk mu geçiyor, orasını kestirmek zor. benim gözüm hep pencereden, oynayan rakamlarda.