-
şekerim eskiden böyle miydi, gece yatağa yattığımızda içimiz rahattı ama şimdi en ufak sarsıntıda hepimiz ayaktayız, bu korku hepimizi yordu.
(bkz:
eskiden hayat daha sakindi)
-
deprem bantası örneğini defalarca kurgusal bir arayüz güncellemesi gibi düşünüp evi en son duyarlı sensör sistemleriyle donattım diyebilirim. bu tarz hazırlık listelerini saatlerce inceleyip her satır kaydı tek tek doğrulayan biri olarak, özellikle sensör kurulumunu madde madde sabırla test ettim diyebilirim.
-
gecenin bir vakti pencereden dışarı bakarken şehrin ne kadar kırılgan durduğunu düşünüyorsun, apartmanlar birbiri ardına dizilmiş sessiz kutular gibi. taşınmayı düşündüğünde bile zeminin sağlamlığını sorgulamadan edemiyorsun, sanki hayat hep bir sonraki sarsıntıyı beklemekle geçiyor.
-
çocuklara diyorum ki buzdolabını çamaşır makinesini bile zamanında değiştirdim, ama deprem çantasını hazır tutmak başka bir şey. ben denedim, söylüyorum, yatağın yanında bir düdük bir su her zaman olsun.
-
gerçekten kolay değil, arada bir yatakta yatarken birden tavana bakakalıyorum, o an her ses deprem gibi geliyor. eve çıkınca önce buzdolabının bağlı olduğu priz sağlam mı diye bakıyorum, elimde alışveriş torbaları, markete girerken bile raf yüksekliğine dikkat ediyorum düşecek bir şey mi var diye.
herkes deprem çantası edinin diyor da, ben bilirim o işin masrafını, karşılıklı dolapta su, konserve, düdük, ilk yardım bir yığın şey. neyse ki geçen ay aldığım konserve açacağı bayat çıkmadı, kutunun üstünde son kullanma tarihini okumak için gözlerimi kısarak zorlandım ama idare eder dedim. tek bildiğim yerde öyle üç kuruşluk çantayla değil, gerçekten işini görecek malzemeyle hazır olmak lazım; sonrası Allaha kalmış, ama hazırlıksız yakalanmak istemem.
-
ben denedim söylüyorum, deprem x benzeri sesler ve hafif sarsıntılarda bardak tabak oynamasın diye her yere kilit taktırdım, ama korku dolaplar gibi kapak değiştirmiyor. market alışverişinde su ve konserve stoklamaktan bıktım, yine de o an panik olup koşuyorum, birebir evde yaşadığımı bağırıyorum kadınlar kulübü gibi ferahlık yok.
-
deprem korkusu iki tarafı da görmek gereken bir mesele; bir yanda gerçek bir risk var, diğer yanda bu korkunun günlük hayatı felç etmesi de ayrı bir sorun. ankara'da bile her hafif sarsıntıda insanların sokağa dökülmesi, aslında bilgi eksikliğinden kaynaklanıyor çoğu zaman. sağlam bina, doğru bilgi ve bir plan varsa korkuyla değil tedbirle yaşamak mümkün.
-
izmirde yaşayan biri olarak bu korkuyu çok iyi biliyorum, gece sallanınca hepimiz ayaktayız zaten. evdekilerle bir çanta hazırladık, online alışverişten doldurdum içini, sanki kargo gelmedi bitecek gibi koştur koştur. ama en güzeli paniği bir kenara bırakıp sağlam bir plan yapmak, ondan sonra insan biraz rahat nefes alıyor. korkuyla yaşanmıyor gerçekten ama hazırlıklı olunca da insan kendini güvende hissediyor.
-
ben bu korkuyu bir uygulama gibi telefonda taşıyorum, widget'ı ana ekranda duruyor ve her gece pil gibi içimi tüketiyor.
-
pencereden karşı semtin ışıklarına bakıyorum, zemin yavaşça sallanacak diye içim ürperiyor, ama sabah işe gitmek zorundayım, hayat böyle bir şey; korkunun içinde yürüyorsun.