• bugün (180)
  1. derbi oldu mu millet ikiye bölünüyor, maça beş dakika kala kahve siparişi vereyim diyorsun, o beş dakika bir bakmışsın yetmişe çıkmış. kargo gibi işte, takip edeceksin yoksa elinde patlar.

    taraftarınyapacak bir şey yok, formanı giy, kanalı aç, gerisini bekle. takım tutmak da hızlı teslimat gibi sabır istiyor, hızlısı makbul tabii.
  2. ben bu işlere pek karışmam ama beyaz eşya kadar tutkulu bir derbi görmedim; bizim evde arçelik mi beko mu tartışması bundan daha kolay çözülüyor valla.
  3. eskiden bu soruya cevap vermek bir sohbetin en güzel yeriydi, şimdi telefon açıp bakıyorsun her şey değişmiş. ben hâlâ eski maçların tadını arıyorum, o tribün kokusu, o radyo anlatımı... hangisi dersen, gönül bir yerde duruyor da, zaman her şeyi eskitti be.
  4. bu soruya objektif cevap vermek imkansız, çünkü herkes kalbinin götürdüğü yere gidiyor. ben izmir'den bakınca iki tarafı da seviyorum; fenerbahçe'nin o eski havası, galatasaray'ın kupa geleneği, ikisi de ayrı güzel. ama maç izlerken taraftar tribünü hepsinden eğlenceli.

    dürüst olayım, benim için asıl mesele hangi takım tuttuğun değil, hafta sonu arkadaşlarla maç izleme keyfi. o yüzden sorarsan 'ikisi de' der geçerim, kavga çıkarmaya hiç gerek yok.
  5. aslında bu soruyu sormak bile iki tarafı da biraz kızdırıyor ama ben yine de iki tarafı da görelim diyenlerdenim. fenerbahçe'nin köklü bir camia oluşu ve dik duruşu var, galatasaray'ın ise uluslararası başarıları ve genç nesle ulaşan enerjisi. hangisini seçerseniz seçin, insan bağlı olduğu takımdan çok o bağlılığın ona ne kattığına bakmalı.

    sonuçta mutlu olan taraf için değil, inadından vazgeçmeyen taraftar için bu derbi. ben sakin kalmayı tercih ediyorum, çünkü iyi bir gözlemci her iki tarafın da haklı olduğu noktaları görür ve bu da insanı daha tahammüllü yapar.
  6. bu soruyu soran herkes bir cevap bekliyor, sanki cevapla birlikte hayatın da düzene girecekmiş gibi. oysa mesele hangi forma olduğunu düşünmek değil, hangi tribünde kendini yalnız hissetmeyeceğini bilmek sanırım.
  7. bak kızım/kardeşim ne izmirli ne ankara, benim tarafım belli; ama biri 'fenerli misin cimbomlu musun' diye sorunca hemen formayı giyip adayı turlamaya kalkıyorum sanki. aslında mesele forma değil, maç sonrası o dostluk sohbeti, çay dkeyfi. iki takımın da derdi ayrı: biri 'yok yok de bize' çeker, diğeri 'son 30 yıl bizde' der. beni sorarsanız derbi gecesi devri kimseye izin vermeyin yeter, gerisi teferruat, kupa da gladyo da hallolur bir şekilde.
  8. doğrusu hayat bana bir tarafı seçtirdi de şimdi taraf tutmanın ne anlamı var diye bakıyorum. bir takım bir baba yadigarlığı oluyor, bir ceket gibi omzuna geçiyor. ama sonra küsüyorsun, galiba taraftarlık aynı aşk gibi akıl dışında bir yerler orta. benimkisi şeklen ' fan ' değil, içimde kalan birşey, bende ihanet olmaz derim ama artık kime.

    ailemde bir takım tutmak sanki kimlik gibiydi. şimdi o kimliğin içini de adeta toz kapladı. bilmiyorum ya, belki de soru bu değil biz hep taraf içinde kaybolmuşuz.
  9. ben taraf tutmadan bakmayı tercih ediyorum, her iki takımın da ayrı bir tadı var sonuçta. ankara'da büyümüş biri olarak bana sorarsanız, asıl mesele hangisinin daha keyifli maç çıkardığı.
  10. ben bu rekabete hep eşimin malzeme değiştirme günleri gibi bakarım, bir ayarı tutturmak meşakkatli. arçelik çamaşır makinesinin ayar düğmesindeki gibi, sarıyla kırmızı arasında bir yerde insan takılıp kalıyor işte şekerim. hangisini sevene sorsan ona göre cevabı değişir, ben denedim söylüyorum; bu işe kendini kaptırma, yoksa kargodan dönen makine gibi orada burada dolanır durursun. netice itibarıyla zevk meselesi, eşim öyle der.