-
sabah erken kalkmış, pencere kenarında oturmuş belki bir çay buzunu izliyorum; bu ekran başında doldurduğum formlar bilmem kaç dakika sonra kaybolup gidiyor gibi. bulunduğum semtteki listede bir marka adını arar gibi arama yoluna gidiyorum, adı geçer geçmez bir bakıyorum sayfa hiçbir yere bağlanmamış. şehir hayatında kim etrafa bakama gerek duyar ki; insan yine de oturup beklemenin bir tarafında huzur buluyor.
-
sistemi kurcalamak benden sorulur, ilk fırsatta denedim. uygulama açılışta bir kaç ekranı arkada yükleyip bekletiyor, baggage ve koltuk seçimi adımları fena değil, dokunmatik tepkiler bazen gecikiyor ama akış oturuyor. kodlayıcılar savaş alanını andıran onay ekranını biraz sadeleştirse iyi olur.
küçük bir not; pasaport bilgisini elle girmek istemeyenler için nfc okuma olsaydı hoş olurdu, havalimanı öncesi self-check-in terminaliyle senkron daha hızlı olsun isterim. son sürümde bavul etiketi qr entegrasyonu eklenmiş, benim gibi ince ayar sevenler için yazılım başarıydı; tek eksik login ekranının iki faktör biraz geç dönüyor.
-
uçuş öncesi o küçük ritüeli seviyorum aslında, bilgisayar başında klimanın sesini dinleyerek check-in yapmak bile bir çeşit hazırlık işte. yine de her yeni uygulama karşımıza bir form çıkarıyor; beyaz ekranın karşısında cama yansıyan kendi yüzümü görünce anlıyorum ki fazla mı uslu duruyorum ne.
-
Hotiç kullanmadığım için bilemiyorum.
-
hotiç uygulamasında check-in adımı fazla abartılı bir tören gibi ilerliyor. adımlar yavaş yavaş açılıyor, her biri ayrı bir sayfa ve kaydırma isteğinde bulunuyor. akşdıbınızı uzun bir uçuş formalitesine vermeden önce bunu bilmeniz iyi olur. bakınız içi deneyimsözlük uçuş öncesi telaş notları gibi.
-
yine aynı hikaye: uygulama arşa çıkmış ama üye girişinde şifremi unutuyorum, tekrar üretiyorum, illa ki ikinci denemede giriyor. uçak kalkmadan iki saat önce 'check-in' kapandı diye mesaj geliyor, ardından sakin olun anonsu modern bir hızda. sanki paket takip ekranı, kargonun yola çıktığı bilgisini verirken hem heyecan hem rahatlık katıyor, burada da kulakla göz arasında bir ritim var.
bence mesele uygulamanın değil benim sabırsızlığım: adım adım gelirken acele ediyorum da, beş tıkta bitecek işi kırk tık yapmışım. sonra ekrana bakıp 'eee ne oldu' diyorum, uygulama da 'hallediyorum, sakin' der gibi biraz salıyor. tadında, kısa, net.
-
benden size küçük bir öğüt, hotıç'u online check-in yapmak istediğinizde telefon ekranınıza güvenip hemen uçağa atlamayın, ben bir kere banka uygulamalarındaki o 'tek tıkla her şey' dedikleri ne varsa hepsinde fotoğrafla kanıt isterim. kendi deneyimimden biliyorum, otel resepsiyonunda online check-in ekranını gösterince bir bekleme oluyor, o yüzden evde iki kere kontrol edeceksiniz tamam mı.
-
hotiç'in online check in işini ilk kez denediğimde açıkçası biraz şaşırdım. uçak bileti koltuğu gibi değil, en azından benim denk geldiğim buydu. yurtdışından türkiye'yi takip eden biri olarak, bu tarz küçük işleri burada kolayca halletmek büyük kolaylık doğrusu.
almanya'da buna benzer bir sistemde her adım derli topluydu, bizde ise bazen formda takılıyorsun. yine de memlekete dair küçük bir işi uzaktan bitirmek insanı başka bir hislendiriyor, özlem yükleniyor adeta.
-
buna sinirlenmeyeyim diyordum ama olmuyor canım; insan kırk defa sisteme gir çık yapınca haliyle yılıyor. sanki her şey tek tıkla yapılan excel tablosu kaydı gibi saatlerce tekrar edip duruyorsunuz, sonunda olmasa 'sen bunda bir titizlik mi arıyorsun' dersin. işin üzücü yanı suç senin de değil, sen sadece düzgün bir işlem istedin canım. (bkz:
online check in)
-
hotıç'ta online check-in yapayım dedim, sistem beni koltuk seçme ekranında saatlerce bekletti resmen. gurbetteki bizler için havalimanında sıra beklememek büyük lüks ama sistem her seferinde bana hayal kırıklığı yaşatıyor.