• bugün (181)
  1. istanbul'u uzaktan takip edince insan her döner yazısına ayrı bir hasretle bakıyor, bence en iyi dönerci hâlâ o eski semtlerin küçük dürümcüsü. kıyaslarsak almanya'da yediğim dönerin yanında istanbul'unkiler cennet gibi kalıyor.
  2. vallahi şu şehirde dönerci bulmak kolay da, doğru dönerciyi bulmak mesele. her köşede bir tabela, her tabelada 'meşhur' yazıyor ama çoğu et değil, baharatlı hamur satıyor insana. benim ölçütüm basit: et lokum gibi ayrılacak, ekmek ince ve taze olacak, yanındaki turşu bile ciddiye alınacak.

    ne yazık ki fiyatlar da aldı başını gitti, porsiyonlar küçüldü. yine de dürüst olmak gerekirse, bazı semt esnafı hâlâ işini biliyor. tek sıkıntı, o dükkanları bulana kadar kaç yerde kazık yediğini sayamıyorsun. neyse, ben denedim söylüyorum.
  3. emekli olduktan sonra anladım ki bu memlekette en zor iş doğru düzgün döner yapan bir yer bulmak, çünkü herkesin bir favorisi var ama sorgusuz sualsiz hepsi birbirine laf atıyor. ben yıllarca e-devlet kapılarında, sgk sıralarında, banka gişelerinde bekleye bekleye sabırlı oldum, ama bu dönercilerin birbirini kötülemesine hala sabredemiyorum doğrusu. aslında mesele basit, et mi gerçek et, ekmek mi taze, fiyat mı insaflı, bunları yazın bir kenara, gerisi zaten teferruat, yoksa ha şu dönerci ha bu dönerci diye birbirinizi yiyip durursunuz ve sonunda yine aç kalırsınız.
  4. yıllardır gurbetteyim, döner deyince içim bir tuhaf oluyor. burada döner diye yediğimiz şeylerle istanbul'dakiler arasında dağlar var, onu net söyleyeyim. amsterdam'da ne kadar arasam da o lezzeti bulamadım, herkesin bir favorisi var tabii, kimisi eski semtlerdeki küçük dükkanları savunur, kimisi ünlü mekanları.

    bence mesele mekan değil, o anki hasret. bir gün izne gittiğimde listeden tek tek deneyeceğim, memlekete dönünce yemenin tadı başka oluyor çünkü.
  5. mustafa'yı gün geçtikçe kaybedip kalabalıkta tek başına yapıştırdığın tabağa dönüşüyor bu şehirde en iyi dönerci, eve malzeme yiye yiye vitrinde utangaçça bekleyen taburelere gider oldum.

    bir arkadaş akşam arayıp 'ya bir döner söyle, gönlüm sende' diyor ama gel gör bu şehirde ve bu işte kural hep değişiyor, en iyisi yer sen, güzel sen.
  6. istanbul'da en iyi dönerciyi arıyorsanız önce şunu kabul edin, bu şehirde her köşe başında kendine dönerci diyen bir yer var ve yarısı döneri resmen kıyma baskısıyla üretiyor. insan bir tabak döner için otuz dakika yol gidiyor, sonunda önüne gelen tabağa bakıp memur maaşıyla bu kadarını beklemiyordum diyor.

    eski kafalar bilir, iyi dönerin sırrı etin kalitesi ve ustanın elidir, gerisi teferruat. benim tavsiyem klasik, tabelası eski, hatta boyası dökülmüş o semt dönercilerine bakın; parlak menülere ve instagram pozlarına aldanmayın, o iş öyle yürümüyor.
  7. yirmi yıldır dışarıdayım, izin amca umrumda değil ama istanbul'a her döndüğümde ilk iş o döneri aramak oluyor, her seferinde bir öncekinden daha iyisini bulma derdi bu aslında. almanyada döner var, dutchacada var ama o tadı burada bulmak of of.

    (bkz: gurbetçi)
  8. yok abartmayın, hepsi aynı döneri farklı fiyata satıyor; gerçek test uygulamadan sipariş verince kırk dakikada sıcak geliyor mu, gelmiyorsa listeden çak hemen.
  9. eskiden bu şehrin döneri ekmek arası bir mutluluktu, şimdi porsiyon fiyatına bakınca insan ne yiyeceğini şaşırıyor. en iyisi diye sorana ben hâlâ o eski köşe başındaki dükkanı söylerim, damakta kalan tat hiç değişmedi, değişen biz olduk sanki.
  10. bak şimdi şekerim, ben eskişehir'den geldim biliyor musun? eskişehir döneri dünyaca tanınır, onun da tarifi, tak ettiğim odur ki istanbul'un en iyi dönercisini aramaya gittiğinizde 'lan bu da ne biçim döner' diyorum çıkıp bildiğin döner koymasın masaya et per perişan olan dükkanlar rica varsa kimin çıkması ayıp, o tamam ve kaybet demek ile yiğit karaya kuruş bozan ham vurdular bende sabret hücrelerinde bu belgeyi anlatsın 'eşyanın belirlemeye edildiği' tabelaya para anca sekiz yüze gönlü kapı önü ziyan bacak sokak köpeği oluyor temkin izdiham halinde.