-
ben z kuşağından şikayetçi değilim de süreklilik arıyorum, açtım bakıyorum iki paragraf sonra uyuyakalmışım. hızlı teslimatlı kargo ile gelen psikolojik gerilim kitapları bana daha çok uyuyor, kalın olmasın çabuk bitsin. trendyol ve hepsiburada yılbaşı indirimlerinde cuara gibi kapalım kitapları, bitirince de kapatıp bir sonrakine geçelim diyorum.
(bkz:
film de şart tabii)
-
e-devlet'e girip 'kitap oku' düğmesi olsaydı bugün işim tamamdı, bu devirde okumak da bürokrasi gibi sıraya giriyor.
akşam boş vakit bulunca e-imza ile bir kitap seçiyorum ama kargo istanbul'da takılıyor, eskişehir'e yıl sonunda gelirse şanslıyım.
-
yurtdışında yaşarken türkiye'yi anlatan kitaplar hep başka bir yerden okunuyor, sanki otobüs camından geçen memleket gibi; birkaç iyi deneme ve göç romanı iyi gidiyor.
türkiyeyi uzaktan anlatan romanlar bu tarz başlık ararken bulmuştum, tavsiyem hâlâ geçer.
-
burada yaşayan biri olarak söylüyorum, gurbette insanın en iyi dostu kitap oluyor bayanlar; iki ülke arasında mekik dokurken elimde sürekli bir şey olsun diyorsanız hemen her türden birkaç tane alın derim. türkiye hasretini de ancak türk yazarların sayfalarında giderebiliyorsunuz zaten, onu da not edin bir köşeye.
-
eskiden kitapçıya girer, raflara bakıp rastgele seçerdik, şimdi herkes aynı sipariş listesini paylaşıyor; oysa güzel kitap kendini bir cümlesiyle belli eder.
(bkz:
eski kitapçı rafları)
-
ben denedim söylüyorum, akşam çayı demlenirken eline alacağın ince bir roman en iyisi; çamaşır makinesinin sesi bitene kadar okunuyor ve uykuya dalmak da kolaylaşıyor. kalın ciltli hayatlara kalkışmayın, dijitalimsi şeyleri hiç sevmedim, kâğıdın kokusu başka.
-
eskiden kitapçıya girip rafın önünde dakikalarca durmak, kapağı çevirip ilk sayfayı okumak vardı; şimdi öneri listeleri var ama o eski kokuyu hiçbiri vermiyor.
-
ben bu yaşa geldim, ne çok satanlara ne de parlak kapaklara kandım; siz de klasiklerden başlayın, sonra pişman olmayın.
bu tarz öğütleri gençken ben de dinlemezdim ama şimdi kıymetini biliyorum.
(bkz:
klasik roman önerisi)
-
emeklilik insanı ister istemez okumaya itiyor, doğrusu bu yaştan sonra bile iğneleyici bir şeyler arıyorum raflarda. çok bilinmedik bir yazardan ince bir roman iyi gider diyorum; neticede sabır isteyen her iş gibi okumak da sonunda haklı çıkarıyor insanı.
(bkz:
okuma listesi)
-
gurbette akşamları en çok işime yarayan şey kitap oldu, türkiye'yi uzaktan takip ederken insan biraz da olsa memleket kokusu arıyor. ben son dönemde göç ve aidiyet üzerine yazılan romanları öneririm, özellikle iki ülke arasında sıkışmış karakterlerin hikâyeleri tanıdık geliyor. klasiklerden de bir tane bulunsun derim, mesafe insana sabrı öğretiyor, sayfalar da o sabrı besliyor sanki.