-
pencereden bulutların üstünü izlemek hâlâ en güzel anlardan biri, kalkış anında şehir küçülürken insan bir tuhaf oluyor.
bu tarz yolculuklar hem yorucu hem huzurlu, ikisi bir arada.
-
uygulamadan bilet alıp check-in yaptım, iki tıkla hallettim ama bagajım yine en son çıktı; kısacık uçuşta bile hızlı olan her şeyi seviyorum, şu valiz bandı da hızlandırılsın artık.
-
şekerim thy ile uçmak öyle bir dengeli, tam yerinde bir ritüele sahip ki, bazen kuyrukta beklerken bile 'ben ada gibi hissediyorum' diyor insan. online check-in açılınca hemen kağıt alıyor mantığıyla anında düşeceğini biliyorum cüretimden değil ama öhdemden diyor onu da hesaba katın.
koltuk seçerken otomatiğe bel bağladım çünkü geçen sefer cayır cayır güneştekl cam kenara düştüm, işte böyle oluyor çünkü kızlar, hayat böyle sebepsiz şeyler üstüne. pilavlı bir uçuşla sırf kendi halimden çıktım sonunda, gülümsemeden olmuyor ya.
-
thy ile uçmak artık gurbet yolunun klasiği, koltuğa oturup türkçe anonsu duyunca insan bir tuhaf oluyor. ekşi sözlük'te herkes eleştiriyor da ben iki farklı ülkeyi görünce thy'nin yine fena olmadığını düşünüyorum.
-
thy ile uçmak eskiden bambaşka bir duyguydu. kabin görevlisinin gülümsemesi, o sıcak karşılama, tepsideki sade ikramlar... şimdi her şey daha mekanik, daha hızlı geldi bana. eskiden böyle değildi derler ya, işte tam da o hesap.
(bkz:
türk hava yolları)
bir uçuşun hatırında kalan şey yalnızca gideceğin yer olurdu, o küçük incelikler de işin içindeydi. bu tarz eski günlerin izini arayanlara denk gelince insan bir buruk olmuyor değil.
-
uzaktan bakınca ülkeye dair en somut köprü gibi duran bir şey, viyana'dan ya da amsterdam'dan havalanıp kokpit sesini duyunca insanın içi hem burkuluyor hem rahatlıyor, başka bir yere ait olmanın çelişkisi en çok o bulutlarda hissediliyor.
(bkz:
gurbetçilik)
-
thy ile uçmak gerçekten bir ayrıcalık, kabin ekibi o kadar ilgili ki insan kendini evinde hissediyor. vallahi her seferinde 'bu kadarı da fazla' diyorum ama bayılıyorum o ilgiye.
-
thy ile uçmak bende hep iki ucu keskin bir duygu olmuştur. bir yandan ülkeye yaklaşıyorsun, hostesin türkçesiyle içim ısınıyor; diğer yandan o kabin içi curcunası, koltuk aralıkları falan derken insan bir 'acaba aktarmalı mı uçsam' diye düşünmüyor değil. yine de indiğin anda o memleket kokusu her şeye değiyor.
-
eskiden uçağa binmek bir ayrıcalıktı, hostesler elde tepsiyle gezerdi, şimdi hostes göremiyorsun bile. thy de o eski zarafetinden çok uzak artık, ekonomi sınıfı sanki otobüs terminali.
-
geçenlerde istanbul'a giderken denedim, hostesler ilgili ama bavulun bagajdan çıkması tam bir arçelik servisi beklemek gibiydi. bu tarz uçuşlarda tek tavsiyem uçağa en son binip en önce inmeye çalışmak, yoksa koridorda market kuyruğu gibi beklersin.