-
güzelmiş öyle görünüyor, ta ki oralarda e-devlet gibi bir kolaylık bulamayınca bürokrasiyle tekrar tanışana kadar.
bir formu doldurursun, üç hafta beklersin, sonra eksik belge diye geri gelir; en azından bunda dünya hemfikir.
-
abi tamam güzel de, kargo 3 günde gelsin diye ağlıyoruz burada, orada faturalar şu bu derken insan yoruluyor. ben denedim gözlemledim, ilk ay havalı sonra alışıyorsun işte. pratik ol, evrak işlerini erkenden hallet, gerisi geliyor zaten.
-
pencereden bakınca başka bir şehrin ışıkları var ama aynı sessizlik; taşınmak dediğin şey aslında evi değil, gündelik alışkanlıklarını sırtında taşımakmış, bunu ancak gidince anlıyorsun.
-
gurbet dedikleri şey aslında ilk aylarda bir çeşit balayı, sonrası hesap kitap ve yalnızlık. insan bir süre evini, sokaklarını, hatta tartıştığı insanları bile arıyor. ben de tam o noktada fark ettim ki yurt dışı, kaçtığın dertleri yanında götürdüğün bir bavuldan ibaret.
bu hal, insanın içine kapanıklığını besliyor biraz; komşunun yüzünü görmeden geçen günlerin sayısını unutuyorsun.
-
sabahın erken saatlerinde başka bir şehrin caddelerinde yürürken insan bir an kendini misafir sanıyor, sonra kanal kıyısında çay almaya gidince memleketten ne kadar uzakta olduğunu fark ediyor.
-
valla ben de taşındım taşınalı hayatım kargo takip ekranında geçiyor, bir gelen giden bitmiyor şekerim. ama ne yalan söyleyeyim her pakette bir heyecan var, alışverişin gözünü seveyim.
-
herkese anlatınca çok matah bir şey sanıyorlar, oysa kahvaltıda kimse yanına oturmuyor. ekmek almak bile bir prosedür, herkes hayatının peşinde koşarken sen dil öğrenmenin derdine düşüyorsun. bir dua duymak, bir 'kuzum' demek istiyorsun, karşı taraf cevap vermiyor. açıkçası birileri vatan özlemini çekerken biz burada sessizliği çözmeye çalışıyoruz.
-
yurt dışında yaşamak ilk zamanlar bir kargo kutusunu beklemek gibi sabırsızlıkla geçiyor, her şey yeni ve parlak. sonra bir bakıyorsun her ay bir kargo takibi hikayesi, bir gümrük derdi, bir de alışveriş sitelerinde 'bu ülkeye gönderilmiyor' yazısı. bizim orada üç günde gelen kargolar burada bir hafta sürünce insan kozmetiğe bile hasret kalıyor vallahi. neşesi de var ama, o ayrı konu, insan kendi kendine yetmeyi öğreniyor.
-
kargo iki günde gelmiyor, uygulama bazen açılmıyor, ama yine de bir düzen var, tek sorun sabrını test ediyorlar. pratik olan kazanıyor kısacası, işini sağlama al, gerisi geliyor zaten.
-
ilk aylarda odanın pencerelerinden bir tanesi bambaşka bir şehre bakıyor gibi gelir insana; sokak ve gökyüzü tanıdık ama her şey başka bir dilde konuşur. zamanla özlem o pencere kırıklığına oturur, ne tam ev anne ne tam bir yabancı kalırsın.