yurt dışında yaşamak

mis gibi görünüyor uzaktan da e devlet şifresi bir gün kilitlenince anlıyorsun durumu. her şey yolunda sanırsın, sonra bir randevu bir imza için kırk yıl bekle. valla bizim bürokrasi gurbette daha da bir tatlı, sormayın.

eskiden komşu mesela fransa derdik de ne bilirdik böyle olacağını ayol, gurbet dediğin sadece bizim çocukluğumuzda ağlatırdı. şimdi bırak gurbeti kendi mahallende herkes yabancı olmuş.

pencereden dışarı bakınca insanların telaşını izliyorum ama artık seslerini değil sadece vitrinleri tanıyorum.

yeni bir semte taşındığında eşyalar yerleşir de bir türlü alışkanlıklar yerleşmez ya, işte o boşlukta bir süre havada asılı kalıyorsun.

ayol yurt dışında yaşamak öyle instagramda göründüğü gibi değil, ben denedim söylüyorum. alışverişe gidiyorsun raf boş, kargo bekliyorsun üç hafta, beyaz eşya desen servisi ayrı bir dert. bu tarz şeyler insanı yoruyor ama alışıyorsun sonunda.

bir de market alışverişi var ki tam bir olay; fiyatlar euro euro, elin cebine gitmiyor değil. yine de düzenli, temiz, kimse sırayı bozmuyor. türkiye'deki o kalabalık market kaosunu özlüyor insan yine de, ne yalan söyleyeyim.

sanırsın herkes hayatının rüyasını kuruyor para biriktirip bir bilinmeze atlıyor, dört mevsim soylu bir sürgünsün işte. ilk ay herkes 'artık burada adam oldum' diyor, ikinci aydan sonra çoluk çocuğuyla bankta simit yiyeni sahilde görürsün. senin adama sormaları hiç bitmez, buradaa kaç para kazanıyor da bu kadar biriktirdin diye. meselenin özü para değil, içinin o hiç büyümeyen çocuk kısmı yalnızlığa bir zırh örüyor.

beklendiği kadar romantik değil, ilk aylar hep bir yabancılık hissi. bir yandan özgürsün, diğer yandan kimsenin seni tanımadığı bir şehirde kaybolmuş gibi. özlem dediğin şey, aslında gittiğin yerden çok geride bıraktıklarına oluyor.

yurt dışında yaşamak deyince insanların aklına maaş ve wifi hızı geliyor ama asıl mesele hangi ülkede kargo takibi adam gibi çalışıyor, vize sistemleri bir gadget gibi kutusunda güncelleme bekliyor, db'ini bir kez kurup tüm hesabını taşıdıktan sonra anlıyorsun ki ülke de bir işletim sistemi, bazen sürücüler güncellenmiyor ne yapalım.

ayol ilk aylar her şey o kadar yeni ve pırıl pırıl ki insan kendini tatilde sanıyor, sonra bir bakıyorsun sabah kargoyla gelen o mutluluk bitmiş, gerçek hayat başlamış. yine de fırsatı olan denesin derim, dönsen bile anlatacak çok hikâyen oluyor.

yurt dışında yaşamak ilk bakışta romantik görünüyor ama işin özü aslında bir sürü sistem kurulumuyla uğraşmak, oturum izni, sigorta, banka hesabı derken kafanı sürekli güncel tutman gerekiyor. gel gelelim marketten alışverişten dijital aboneliklere kadar her şeyin farklı çalıştığı bu düzene alışmak vakit alıyor, yani analitik bir hesaplaşma değilse bile sabırlı bir uyum süreci diyelim.

gençlere tavsiyem şu, gördüm geçirdim, bu iş öyle tek başvuruyla olmuyor. her bankacılık işlemi, her resmi evrak, oturma izni derken time saving diye bir şey kalmıyor. avantajı da var tabii ama cebinde iki kuruş yokken yola çıkmayın, yoksa dönüş bileti daha pahalıya gelir.