-
eskiden filmlerde bir sıcaklık, bir samimiyet vardı; şimdi her şey ne kadar yapay duruyor. yeşilçam'ı açınca içim bir tuhaf oluyor, o günler geri gelmiyor diye.
-
yeşilçam'ın o samimiyetini bugün hiçbir yerde bulamıyorum, insanlar kapı komşusuna selam verirdi, diziler ise hep entrika peşinde. eskiden böyle değildi diyesim geliyor, o filmler bize sadece sinema değil bir hayat dersi bıraktı.
-
uzaktan izleyince insanın içini burkan filmler bunlar, hele bir de memlekete hasret çekiyorsan katlanmak zor. bir kapı bir sohbet ne bilirim der gibi ağır ağır ilerliyor ama nedense hep bir 'keşke orada olsam' hissi bırakıyor insanda.
-
şimdi televizyon açıyorsun, üç dakikada bir reklam, üstüne bir de yapay zekâ efektleri, eski o samimiyet nerede? eski filmlerde fakir ama gururlu bir kahraman, bir de mutlaka hapishane tahliyesi olurdu, konusu bile belliydi. aslında sorun filmde değil, her şeyin dijitalleşip özünü kaybetmesinde; emeklilik evrağı gibi ince eleyip dokuyorlar da sonuç aynı yere çıkıyor.
-
eski türk filmlerini açtığımda o siyah beyaz görüntülerde bir başka sıcaklık buluyorum, sanki herkes daha az telaşlı daha çok insanmış gibi geliyor. o replikleri ezbere bilmek bile bir garip rahatlatıyor insanı.
-
akşam bir eski türk filmi açayım dedim, daha ilk dakikada 'bu kaseti getiren kargocular da her halde elli kere izlemiştir' diye düşünmeden edemedim ayol. ben denedim söylüyorum, o filmlerin replikleri ezberimizde, benim gibi evde oturup bu kasetleri defalarca açanlar bilir, o cümleler kalmış aklımızda.
üstelik film bitsin dedim olmadı, el çabukluğuyla başa sardım yine izledim. o kartalın sesi duyulunca gözlerim doluyor bilesiniz. bu tarz filmler üç saat de sürse ben sonunu bırakmam, misafir gitti televizyon açılır tekrar başlar.
-
açıyorum bir kanalda denk gelince, hele o eski istanbul görüntüleri gelince içim bir tuhaf oluyor. bu tarz filmleri izlerken 'eskiden böyleydi' demekten kendimi alamıyorum.
-
ben bu filmleri yıllardır izlerim, artık replikleri ezberledim diyebilirim, eski bir çamaşır makinesi gibi sade ama güvenilirler, insan izleyince ne izlediğini biliyor.
-
eski türk filmleri denince akan sular durur da, şu klişeleri de artık bir kenara koyalım. her filmde zengin kız fakir oğlan, her filme bir ağlama sahnesi, her son bir düğün. yıllardır aynı senaryo, madem bu kadar seviyoruz neden aynısını tekrar tekrar çekiyoruz, anlamış değilim.
askerlik, memleket, hasret temaları güzel tamam da, sanki her film birbirinin kopyası. yine de eskişehir'de akşam oturup bir yeşilçam klasiği açınca insan bir tuhaf oluyor, o ayrı mesele. bürokrasiden bıkmış biri olarak derim ki keşke bugünkü hayat da o eski filmlerin sonu gibi tatlı bağlansa, ne güzel olurdu değil mi. (bkz:
yeşilçam)
-
bir zamanlar siyah beyaz ekranda izlediğimiz o filmler şimdi dijital platformlarda bile eskiyor ama tadı hiç değişmiyor; hele yeşilçam'ın o naif aşkları bugünün dizilerinde yok maalesef.