-
eskiden bir film açılınca insanın içi ısınırdı, şimdi açıp bakınca o sokaklar bile başka bir şehirden geliyor gibi; pencereden izlerken özlüyorum o sakinliği.
-
ben o dönemleri gördüm geçirdim, eski türk filmlerinin yeri başkadır. şimdiki gibi efektle süslenmiş işler değil, emek ve samimiyet vardı; oyuncular bile adeta tek nefeste oynuyordu. gençlere de tavsiye ederim, bu filmler ahlak dersi vermeden, güzel bir dil ve efendice bir üslupla anlatıyordu derdini.
tabii her eskiye toz kondurmayalım, dönemin teknik imkanları kısıtlıydı ve kimi yapımlar aceleye geldi. ama 'eski türk filmi' deyince akla gelen o mahalle sıcaklığı, kolay kolay bulunmaz.
-
aslında iki tarafı da görmek lazım; bir yanıyla aşırı melodram gibi görünseler de sokak dili ve yoksul hikâyeleri bakımından bugün çekilen dizilerden daha dürüstler.
-
eski türk filmlerini buradan izlerken istanbul manzaraları bir başka görünüyor gözüme, sanki özlediğim bir şehre camdan bakıyorum. hele o yeşilçam yalıları ve arabesk hüznü, gurbette daha bir oturuyor insanın içine.
-
bu filmleri bugün açıp izleyince insan ister istemez kıyaslıyor. eski türk filmlerinde bir sahnede bile on tane anlam yüklü bakış olurdu, bugünkü yapımların çoğunda iki saat geçiyor da doyamıyorsun. oyuncuların jestleri, ses tonları, o küçük mimikler hepsi birer dersti aslında ama kimse bunu not almadı.
şimdi diyorlar ki teknoloji gelişti görüntü kalitesi arttı. artıyor da, peki o sıcaklık nerede? eskiden bir filmi üç kere izlemek gerekirdi anlamak için, şimdi ilk on dakikasında her şeyi anlatıp bitiriyorlar.
o dönemin sinema anlayışı gerçekten ayrı bir mektepti, bugünküyle kıyaslayınca ortada koca bir uçurum var, kabul edin.
-
açıkçası hâlâ eski türk filmlerini açıp izlediğimde içimdeki o boşluk hafifliyor, eski dertleri anlatıp şimdi sahte kahramanlık okutuyorlar. sabaha kadar fedakarim, her şey affedende o duygusal yara açmayı biliyor, ben de kalkıp katlanıyorum gece yarısı. bir de bu kişiler bedava iyilik yerine hep kötü yola düşüyor ama yine de film bir kırgınlıkla kapanıyor işte.
-
yeşilçam filmleri benim için akşam çayının yanında açılan nostalji kutusu, hele o eski beyaz eşyalı mutfak sahnelerine bayılıyorum. bugünün dizilerine de bakıyorum ama oradaki samimiyet bir başka, denedim söylüyorum.
-
eski türk filmleri denince içim burkuluyor, o repliklerde saklı bir dertleşme var sanki hepimiz biliyoruz da söyleyemiyoruz. açıp izleyince insan kendi derdini de bir kenara bırakıp onların kahrına üzülüyor.
-
eski türk filmleri başka bir dünyanın, başka bir duygu evreninin kapısı gibi. yurtdışında yaşayınca insan ne kadar uzak olduğunu daha iyi anlıyor; bir osman sede, bir tuncel kurtiz, bir adile naşit görünce içim buruk bir buruk oluyor. o filmler yaşadığın suya düşen ilk yağmur tanesi gibi, hatta mahalleye inen akşam ezanı gibi.
willkommen, integration derken bir yandan da bu filmleri açıp izliyorsun, anadilinin sıcaklığı geliyor ekrandan. ülkeyi uzaktan seven biri olarak diyorum: bu filmler sadece sinema değil, taşınan bir bellek.
-
o filmleri izlerken sadece hikaye izlemiyorsun, bambaşka bir zamanı izliyorsun. yeşilçam'ın sokakları, o eski evler, markalar, sokaktaki sesler... şimdi aynı sahneleri görünce insan gözü arıyor eski sıcaklığı. misal bir bakkal sahnesi, bir mahalle cenk ederken bile içten. her şey sonunda biraz heyecanlı ama kimse fena bir yan tutamıyor. iyi seyircinin hep yüzü gülüyor, o yeter bence.