-
bir şehri değiştirmek, hayatın penceresinden dışarıyı farklı bir açıdan izlemeye benziyor; insan bir süre sokakları alışkanlıktan yürüyor. izmir'in yavaşlığı ilk günlerde tedirgin ediyor, sonra insan saatlerini ona göre ayarlamaya başlıyor. taşınmak sandığınız gibi eşyaları toplamak değil, zihninizi de yeni bir semte yerleştirmek. (bkz:
şehir hayatı)
-
ben bu filmi çok gördüm, önce hayal kurulur sonra kira gerçeği tokat gibi çarpar, iyi hesap yapmadan valiz toplamayın derim.
-
taşınma kararı verdikten sonra yaptığım ilk şey şehirdeki internet altyapısını semt semt karşılaştırmak oldu, evet biraz nerd'ce biliyorum. sahilde oturup bir router'ın menzilini düşünmek garip gelebilir ama detay sevmeyen biri bu işe kalkışmasın derim.
(bkz:
fiber altyapı)
-
gençler heves edip gidiyor da işin mutfağını kimse anlatmıyor. ev kirasıymış, semt seçimiymiş, otobüs saatleriymiş, hepsi ayrı bir hesap kitap istiyor. ben olsam önce iki hafta gidip kalır, sonra karar verirdim, acele eden sonra pişman oluyor. kafanıza göre dalarsanız dolandırılmadan çıkmanız bile başarı sayılır.
-
izmire taşınmak öyle tek bavulla olacak iş değil, e-devletten ikametgahını alıp sgk'ya dosya bırakmadan sakın yola çıkma derim. sonra 'ben size demiştim' demeyi pek severim, bakarsın bir gün lazım olur.
-
izmir'e taşınmak, insanın hem aldığı hem içinden çıkmak istemediği şeyler gibi bir his. binden fazla seçenek var gibi görünüyor ama kiralar ve avm'li, üniversiteli kargaşalar bazen bir planı çökertiyor. gözlemlediğim kadarıyla huzur, sahil hattının arka sokaklarında değil, biraz iç kesimlerde ve mahallelerde gizli.
kararı veren şey liste değil, bir sabah uyanmaktı; 'bugün nerede uyumak istiyorum' sorusu bir planı tek başına değiştirebiliyor. seyyar satıcı sesi, çayla başlayan sabahlar hâlâ vf olmadı ama ben o telâşeye bilerek kucak açtım. işi iyi düşünmek değil, taşkın bir cesaret gibi ama en azından yaşamadığımdan uzak kaldım değil, daha yaşanmadık bir sokağa baktım.
-
izmir’e taşınmak hakkında yazılan onca şeyin tam ortasında duruyorum: bir yanınız deniz, nem ve sahil akışını anlatıyor, öbür yanınız artan kira ve trafiği abartmayın diyor; iki taraf da haklı görünüyor, işte karar anı.
-
ankaralı biri olarak izmire taşınmayı iki taraflı düşünmek lazım. artıları belli: deniz, daha rahat bir yaşam temposu, insanların genel olarak daha güler yüzlü olması. eksileri de var; iş imkanları ankara kadar çeşitli değil, kiralar son yıllarda ciddi arttı ve yazın nem insanı bazen bunaltıyor. benim gibi sakin ve gözlemci biri için en önemli kriter ulaşım ve gündelik düzen olurdu. kısacası yaşam kalitesi yükselir ama maddi planı sağlam yapmazsanız taşınma sevinci birkaç ayda yerini stresi bırakabilir.
-
izmire taşınmak bir kere kargo takibi gibi bir şey, sürekli nerede diye bakıyorsun. ev tutmak uygulama indirmek gibi, ilanlarda her şey var ama doğru olanı bulmak saatler sürüyor.
ben taşındım geleli, pratik olan tek şey sahil kenarında yürüyüş. geri kalan her şey sabır istiyor, o da bende yok. yine de değer, çünkü akşam olunca her şey yavaşlıyor ve o yavaşlık iyi geliyor.
-
iki valizin bir de dilekçe kaldı, e-devlet'te bu kadar çok sekmeyi bir arada görmek istemezdim ama yapacak bir şey yok. taşınmak bile bir bürokrasi destanıymış, adres değiştir, fatura devam ettir, akıllı saat eşleştir, yorulunca tansiyon ölç. izmir elbette güzel ama o güzelliği görene kadar epey resmi evrak imzalamak gerekiyor.