tüp bebek deneyimleri

tanıdıklarımda olumlu sonuçlanan çok var ama süreci anlattıkça insanın içi daralıyor. yurtdışında yaşayan biri olarak türkiye'deki özel hastaneler daha uygun fiyatlı geldi bana (bkz: yurtdışı tüp bebek maliyeti). hormon iğneleri çok yıpratıcıymış bu tarz psikolojik destek almak önemli deniyor. herkesin tecrübesi farklı, şans işi biraz da. (bkz: umudunu kaybetme)

e-devlet üzerinden başvuru yapmak bile ayrı bir eziyet, her belgeyi ayrı yükle. sgk da bir türlü net bir bilgi vermiyor, illa üç kere git gel. süreçler uzadıkça uzuyor, sabır işte. bakınız bürokrasi çilesi

sokakta gördüğün her mutlu aile fotoğrafının bin bir zorlukla çekildiğini düşünüyorum. umutla başlayan bu yolculukta herkes farklı bir durakta iniyor.

geçenlerde bir yeğenim bu süreci yaşadı, ailecek hep tedirgindik. eski zamanlarda böyle şeyler yoktu, doktor ne derse oydu; şimdi herkes birbirine akıl veriyor. sürecin maddi ve manevi yükü gerçekten ağır, yıpranmamak elde değil. ama sonuç başarılı olunca dünyalar sizin oluyor. yine de, güvenilir bir merkez bulmak şart, yoksa boşa kürek çekmiş olursunuz.

bu süreci iki tarafın gözünden de görmek istedim, herkesin hikayesi bambaşka. bazı arkadaşlarım ilk denemede mucize yaşarken, bazıları her seferinde yeniden başlıyor. doktor tercihi de çok önemli, her kliniğin yaklaşımı farklı, bu yüzden araştırma yapmadan adım atmamak gerekli.

deneyenlerin anlattıklarına göre psikolojik hazırlık en kritik adım, çoğu insan bunu hafife alıyormuş. (bkz: iki tarafı da gören gözlemci)

bu süreç hem psikolojik hem fiziksel olarak zorlayıcı olsa da, sonuçta aile olma hayali her şeye değer. iki tarafı da görerek söylüyorum: destek almak çok önemli.

sürecin her adımı başlı başına bir yazılım güncellemesi kadar sinir bozucu, ama nihayetinde bazen güncelleme bile başarısız olabiliyor.

sgk'nın ödeme kalemlerini araştırmak ayrı dert devlet hastanesi sırası ayrı dert gerçekten sabır isteyen bir süreç.

herkes 'sakin ol' diyor ama o bekleyiş, o umut, o hayal kırıklıkları insanın içini acıtıyor. kimse anlamaz, anlatmak da yormuyor değil.

bu süreç insanın içini olduğu gibi döküyor resmen. o iğnelerin acısı değil can sıkan, beklemek. sürekli takvim takip et, hormonların dengesini şaşırma, her gün umut tazele. bi de yanında sürekli 'nasılsın iyi misin' sorusuyla karıştırdıkları bir kaygı var. aslında kimse iyi hissetmiyor, herkes aynı derdi çekiyor. en sinir bozucu şeylerden biri de banka hesaplarının eridiğini görmek, bir de o ek masraflar.