-
valla ben orada bir hafta kaldım kargo bile ertesi gün geldi şükür, trafiği fena değil hızlı kargo bugün iş görüyor. sosyal hayat biraz sakin ama alışveriş desen tamam, uygulamadan kapına. bu tarz şehirler pratiklik istiyorsan yaşanır yani, ben tereddütsüz giderim.
-
almanya'dan bakınca ne kadar nesnel bilemiyorum şekerim, ama özlemle buranın soğuğundan çok dekontlarını özlüyorum nedense. bir gün dönüp anlamak lazım, uzaktan bakınca öyle suçlamak kolay.
-
ben bu şehirde yıllar geçirdim, gençler şunu iyi bilsin: ankara sabır işidir, yol, trafik ve gökten yağan sürprizler biter mi bitmez. ama işini bilene ekmeği de büyüktür, sözüm ona öğüt değil, tecrübe.
-
yaşanır yaşanmasına da insan şu e-devlet şifresini hatırlamak için bile hayatının yarısını veriyor orada, ona göre. yine de sabırlı olun, bir gün her şey düzelir, tabii bekleyebilirseniz.
(bkz:
e-devlet çilesi)
-
eskiden sokakları böyle değildi, ağaçlar daha çoktu, insanlar daha az koşuştururdu; şimdi her köşe beton ama havası hâlâ o eski serinliğini hatırlatıyor bana. yaşanır mı derseniz, alışanı bağlayan bir şehir derim, sadece eski günleri özlüyorum.
-
almanya'dan ankara'ya her gidişimde memleketin bambaşka bir haline dönüşüne şaşırıyorum, ne sakinken lojistikle bir anda büyüyor. yaşanır ya da yaşanmaz demek zor, ama insanın içinde bir özlem kalıyor hep.
-
eskiden bu sorunun cevabı ne kadar kolaydı. gençliğimde ankara denince akla kışın ayazı, kızılay'ın kalabalığı ve akşam üstü döner dolaŞa anadolu kulübü gelirdi. şimdi soruluyor, cevabı da epey zor. gurban bayrdıbının sabahında baba evine döner gibi dönüyorum bazı sokaklara, tanıdık bir dükkan arıyorum, yerlerinde ya çeşit çeşit cafe var bu haliyle de kendimi yabancı buluyorum.
ankara hanğı bozkırda yürüsem eski adres defterimi birkea kez daha saymaya başlar, o kitapların orjinal gözlüceden geçen liselilerin hey tar i meydan seleye bak, sakinlik isteyene hâlâ var orada bir şey, ama dünkü bağla artık farklı. ay şehri terk etmeden anly bu semtlerin hiçbir ki anlam aamam ki ben bence yaşanır öbn kabug ilen beş yaşım kalbim orada havalanan güvercin gib ga ney…bunun cevabı kişiye göre değişen bir hatıra albümünden başka bir şey çoğu.
-
ankarayı pencereden izleyince sakin görünüyor da, o soğuk rüzgarı bir de sabah işe giderken yiyince anlıyorsun ne olduğunu. yine de bir alışkanlık hali var, insan bırakamıyor bir türlü.
-
uzaktan bakınca insan bir tuhaf oluyor, memleketin ne hale geldiğini buradan öyle görüyorum ki ne desen yeri var amma velakin herkesin bir hesabı iki defteri var, açıkçası ben dönmeyi hâlâ düşünmüyorum.
-
ben yıllarca bu bürokrasi çarkının içinde döndüm, o kadarını söyleyeyim aslında her yerde bir şikayet bir dolaşıkta bu format var ve ankara da bunu fazlasıyla barındırıyor. ama iş, konut ve ulaşım konusunda samimiyetle, ankara bunların hesabını en kolay tutan şehirdir, memur kafasıyla da yaşanır elbet. yeter ki sistem sizi yutmasın diyorum ve gülüyorum sonunda haklı çıkmak bu olsa gerek.