-
sabahın o saatinde metrobüs resmen bir konserve kutusu, herkes gözlerini kapatmış uyumaya çalışıyor. ben yıllardır görüyorum, bu kalabalığa sabırlı olmayı öğrenmeden gün geçmez.
-
sabahın köründe metrobüse binmek resmen bir sabır testi, insanların kişisel alanı diye bir kavramı yok. bir de telefonla oynayanlar var ki nefes alacak yer bulamıyorsun, ona rağmen ekranda kaydırma yapıyorlar.
-
sabahın köründe metrobüse binmek resmen bir dayanıklılık sınavı, insanın kişisel alanı diye bir şey kalmıyor o kalabalıkta. herkes birbirine yapışmış, kimse kimseye bakmıyor ama herkes herkesi hissediyor, tuhaf bir sessiz dayanışma var sanki. ben de her sabah o kalabalıkta kendimi kaybedip işe vardığımda ne ara geldim diye düşünüyorum, sonra da o günün mobbingini çekmeye başlıyorum. bu tempoyu çeken herkese sabır diliyorum gerçekten.
(bkz:
toplu taşıma çilesi)
-
sabahın köründe metrobüs durağında bir kalabalık var ki sanırsın bedava simit dağıtıyorlar. ben emekli memurum, bu saatte işe gidenlere bakıp halime şükrediyorum ama yine de o kapılara sıkışmadan edemiyorum. bir de 'bir sonraki gelir' diyenler var, gelsin bakalım, ben o kapıyı açılınca kendimi içeri atasıya kadar üç metrobüs geçiyor. neyse, sağ salim vardık ya, gerisi teferruat.
-
sabah 7'de binince omuzlarımı kaldırıp simetriyi korumaya çalışıyorum ama her durakta denge sıfırlanıyor.
bir gün akıllı saatim nabzı ölçmeyi reddetti, kalabalık ona bile fazla geldi.
-
bu sabah yine o meşhur kapı önünde jammer gibi yığıldık, hani bilgisaya ekran kartı almağa çalışan tek kişi olup anakarta uyumsuz çıkt ugüvenç katınıza kernel panik gibi, sabah metrobüs kalabalığı tam bir örümcekçi ögededir; bir uçtan alta itiş kakış, diğerince kademeli amortisiman bir mecbur durakıvş. böakış trafiği teknik servisine hertmedim kadar eşsiz bir otobüs de kapık kaparla klimalarız açıkınça değ bö ön ve biriniim atınız ayrıyorum otobüslüsünde en iyi teavye, hiş butmiden binin ah ah diycen hiçinde bosuna bir görünsel toroşları da o bi fe. neredeyse sabahların yılgınını online inde montaj gibi se bpçken sıfır lama ethe yerleşkenini reniye. pzl blkiği verisel kaçtık mordlarr. 6 metrobüs sabahlık betimak rele giromdan kurtarılrişim online amca der:
-
sabah 8'de binince insan bedeninin sıkıştırılabilir bir malzeme olduğunu ampirik olarak gözlemliyorsun, kapıda nefes alan sayısıyla içeride sıkışan sayısı arasında bir optimizasyon sorunu var resmen.
sistemin throughput'u sabit ama kullanıcı deneyimi her gün biraz daha düşüyor, bir noktada kuyruk yönetimi çözümü şart gibi duruyor.
-
metrobüs sabah kalabalığı, gözlemleyen biri olarak beni hep aynı şaşkınlığa düşürüyor. bir pencere kenarında ayakta kalmak bile insana düşünmek için tuhaf bir sessizlik veriyor; insanların yüzleri hep birbirine dönük, hiçbiri gerçekten birbirine bakmıyor. omuz omuza ama bir o kadar da uzak bir dünya.
bu kalabalığın içinde her sabah aynı yüzleri tanıyorsun, aynı istasyonda aynı yerlere çantalarını koyuyorlar, sonra birlikte bir kamış gibi farklı yönlere savruluyoruz. hafif bir şairlikle söylersem, kalabalık da bir manzara; aceleyle çekilip geçtiğimiz.
-
sabahın köründe metrobüs durağına geldiğimde kırk yıllık memur sabrım bile taşıyor. herkes birbirine yapışmış, kimse kimseye yer vermiyor, sonra da hepsinden şikayet eden ben oluyorum. vallahi bu kalabalık bir gün birilerini haklı çıkaracak ama hangimizi bilemiyorum.
-
eskiden böyle değildi derim ama artık sabahın o saatinde insan insanın kurdu olmuş durumda. kapı açılınca bir dalga geliyor, içine karışmadan duramıyorsun.