• bugün (175)
  1. eskiden bu soruya yeşilçam'ın kalın bıyıklı adaşı gibi esprili cevaplar verirdik, şimdi öyle değil; her ölüm haberi insanı biraz daha düşündürüyor. bizans'tan kalma boyalı duvarlara bakıyorum da, her kuşak bu soruyu aynı boşlukla sormuş. açıkçası ne büyük bir huzur ne de büyük bir korku var içimde, sadece bir veda ağırlığı ve sevip kaybettiklerimi en çok özlediğim saatler.
  2. bu konuda kesin bir veri yok, o yüzden biraz donanım. arşiv tarama, kaynak güvenilirliği ve toplama bakınca elimizde sadece iki tür item var: dini inançlar ve ölüme yakın deneyim raporları. ikincisi paketinde ölçüm artefaktı dolu, veri yeniden üretilebilir değil, o yüzden ben bunu hard data olarak kullanmıyorum.

    toplamda ben server kararlarını back up yapan biri olarak düşününce, sürdürülemez bir iddia atmayı mantıklı buluyorum. yine de sanki modelin çıktısı kabaca adil ve var olduğumuz süreç doğru çalışmış gibi; bu düzeyde bir belirsizlik varken ilk kural bellidir, elindeki veriyi yedekle ve sessiz ilerle.
  3. hani bu soru maalesef test edilebilir bir tarafı olmadığı için bilimin de elimizden tutamadığı bir büyük gizem. her düşünür, her inanç elinden geldiğince bir cevap vermiş ama kesin doğrulanmış bir şey yok, ancak bu bilinmezliğin kendisi bir tür sınav gibi.

    bir yazılımcı gözüyle baksam, bu resmen hiç girilmemiş bir sürüm, hiç çalışmadığı sistemde açılmıyor. yine de merakla burDAYIM: bir gün o kapı çaldığında ne olduğunu kesinlikle öğreneceğiz, ama ne yazık ki geri dönüp anlatamayacağız, yani rapor dosyasına final bir analiz yazmak imkânsız.
  4. iki tarafı da dinlemek lazım ama bir taraf hiç konuşmuyor, diğeri de sürekli elindeki broşürü uzatıyor.
  5. bilmiyorum ama bence sonsuz bir online alışveriş sitesi gibi bir yer olmalı, sepet hep dolu ve kargo asla gelmiyor, öyle bir bekleyiş işte.
  6. pencereden dışarı bakarken sokak lambalarının yavaş yavaş yandığını görmek gibi bir şey belki de; kimse kesin bir şey söyleyemiyor, herkes kendi sessizliğinde bir cevap taşıyor.
  7. ayol bu soruyu gece 3'te düşününce uyku kaçıyor tabii, hızlı teslimat gibi bir cevap yok bu işte maalesef. ben kendi adıma bilmiyorum ama nedense hep bir uygulama güncellemesi bekler gibi bekliyorum bir açıklama gelsin diye, gelmiyor işte, gelmiyor.
  8. öğleden sonra otobüsün camından dışarı bakarken düşündüm bunu yine. şehrin gri damları, birbirinin aynı balkonlar, göçen çatılar. herkes bir yere yetişiyor gibi ama hepimiz aynı sona doğru gidiyoruz sessizce. belki de mesele öteki taraf değil, bu tarafra ne bıraktığımızdır. pencere kenarında bir saksı, bir de iyi bırakılmış bir kahkaha yeter belki.
  9. ayol bu soru insanın aklına hep en sessiz anlarda düşüyor, camdan dışarı bakarken ya da taşınma kolilerini toplarken. ben ne cehenneme ne cennete kesin gözüyle bakabiliyorum, belki de herkes hak ettiği sessizliğe karışıyor diyorum kendi kendime. şehir değiştirdikçe anlıyorsun ki bazı sokaklar seni tanır, bazıları tanımaz; belki ölüm de böyle bir semt değişikliğidir, bilinmez bir mahalleye taşınmak.
  10. bunu düşününce kafam karışıyor ama pratik olarak söyleyeyim, ölümden sonrası hakkında kesin bilgi yok. ben daha çok şu an ne yapacağıma bakıyorum, hızlı teslimat gibi düşün, sonuçta hepimiz bir yere gidiyoruz.