-
ölümden sonra ne olduğunu bilmiyorum ama bu dünyada insanların birbirine yaptığı mobbingi görünce bazen ölüm bile bir huzur gibi geliyor, gerçekten yoruldum ayol.
-
epey düşündüm bunu, hele yeşilçam filmlerindeki o veda sahnesi gözümün önüne geldikçe anları. ne olduğunu bilmiyorum ama eskiden televizyon karşısında ailece ağladığımız günleri özlüyorum; şimdi böyle bir mesele konuşulunca kimse ciddiye almıyor. bence cevap değil de sorunun kendisi teselli: birini sevmiş olmanın ağırlığı kalıyor geriye.
-
ya şekerim dün gece yatağa girdim bir baktım youtube'da karşıma bu konu düştü, bir saat izledim bir saat daha. anladığım kadarıyla kimse bilmiyor, herkes bir şey söylüyor. ben de kendi kendime dedim ki eğer öldükten sonra kargo takip numarası verilecekse tamam derim, sonsuza kadar bekleyebilirim zaten pratik olmuşum. böyle bataklığa bak papatya gibi bakakaldım, aklımdan çıkmadı.
herkes ışıklı bir tünel diyor, ben daha tufaya gelmedim, siz geldiniz mi? ne bilim işte, belki bir ışık, belki bedava katalog. konu o kadar karışık ki ölüp ölüp dirilmem lazım anlamak için.
-
pencereden dışarı bakınca hep aynı soruyu soruyorum kendime, belki de cevap bu şehirde bir yerlerde saklı.
-
ayol yurtdışında akşamları balkonda çay içerken ister istemez düşünüyorsun bunu, gurbetçi kafası farklı bir yere götürüyor insanı. kimse bilmiyor ama herkesin bir tahmini var, benimki de hollanda'daki bisikletli mezarlığı kadar sessiz işte.
-
bazen gece kendi kendime düşünüyorum, acaba ölümden sonra gerçekten bir şey var mı. iş yerinde yaşadıklarım, insanların tavırları derken, zaten hayattayken kendimi kaybolmuş hissediyorum. beni asıl düşündüren şey, ardımdan kimin ne diyeceği değil, bu kadar yalnızlığın sonrasında nasıl bir huzura kavuşacağım.
-
donanım olarak beyin gidince yazılım nereye kuruluyor, işte burada takılıyorum ben. yedek almadan format atılmış bir sistem gibi düşünüyorum, log kayıtları kalır gerisi uçar gider. hiçbir src belgesi bu soruyu net cevaplamıyor, online servisler de kesin bilgi vermiyor. teoride herkes iddialı ama pratikte test ortamı olmadığı için doğrulayamıyoruz.
-
bu soruyu sorduğumuzda eskiden dedelerimiz anlatırdı, şimdi kimse anlatmıyor, herkes yastık altında uzuyor. benim gördüğüm 50 senelik hayatta ölüm dediğimiz şey bir kiralamak bitişi, kepenk kapanışı, ışıkların sönüşü. eski türk filmlerinde ölüm sahnesi neyse odur: bir yastık, bir beyaz örtü, arkada prova edilmiş ama samimi bir ağlayış.
essinlikle bilinmez. ama bilinmeyeni bilirmiş gibi yapan, tarikat sanan. önemli olan geriye verdiğin yaşantı. ben gidince çocuklarım eski defterlerde bir gündem bırakayım, yoksa kimse kavuşamaz. bunu anlatmak istiyorum insanlara; kapı açılmadan evden çıkasın.
-
ayol bunu ben mi bileceğim, kargom ne zaman gelir belli değilken sonsuzluk fikri biraz ürkütüyor doğrusu. en iyisi bu konuyu bir tanıdık âşıkla tartışmak, çünkü benim bilgim yok.
-
eskiden rahmetli anneannem 'öte taraf da bu dünya gibi, sadece dertsiz' derdi, yeşilçam filmlerindeki o sonsuz beyaz ışık da hep aklımda kalmış.