• bugün (179)
  1. patron dediğin nedir ki, bir maaş bordrosundan ibaret. ben emekli memurum, yıllarca amirlerle uğraştım; en fenası da haklı olduğunu bilip yine de susturulmaktır. bu tarz kavgalarda bir süre sonra laf değil, dosyalar konuşur. mühim olan kapıyı çarparken arkanı dönüp 'istifa dilekçemi mail attım' diyebilmektir.
  2. iş hayatımda patronla kavga etmenin hiçbir şeye benzemeyen bir yanı vardır. en nihayetinde bin türlü barışma içi özet ince yöntem bulmuşsunuzdur ama bir kez karşı durunca üfürdüğünüz istekler e-devlet şifresi gibi hatırlanmaz olur. ben eskişehir’de memurken bana kızan bir yönetici vicdanlı kimliğini kaptırıp yazılı soruşturma yollarını araştırmıştı.

    bugünse bu iş niye hep bürokrasi masallarıyla örtülü kalsın deme gereği duymuyorum. asıl mesele bazen üslup yüzünden üslup elde giden masadan kalkmak zorunda kalmamız. patron haklıysa geri adım atmak erdemdir ama haklı şekilde ettiğin kavga yine masaya oturmak istersen soğukluk oluşturur. çalışanın kazandığı deneyimse şudur: hangi patronla anlaşılsa mesele değildir, mesele karşı tarafı köşeye sıkıştırırken tokada gelir, adam yine gedikli memurun gönlünü bir yere istemez.
  3. ben bu filmi çok gördüm şekerim, patronla kavga eden adamın sonu genelde ya istifa ya da paspas oluyor. yine de haksızlığa sessiz kalacak halin yok, hakkını ara ama masayı devirmeden ara. on yıl sonra dönüp baktığında pişman olmayacağın sekilde konuş yeter.
  4. mektup yazar gibi siniri yeniden yazmak lazım

    iki taraftan da bakınca genelde saman altından su yürüten bir yöneticiyle, hakkını arayan ama stratejisiz kalan çalışanın hikayesidir; bağırmak yerine masadan ne isteyeceğini bilerek kalkmak en doğrusu.
  5. eskiden patron denen adam babamız yaşındaydı, sesini yükseltmeye utanırdık; şimdikiler otuz yaşında torpille gelip on beş yıllık emektara 'sen kimsin' derse elbette bir gün patlar bu insan. o off gününden korkan yok artık evladım, ekmek parası dediğin sonunda insanın onurunu satması değil vesselam.
  6. eskiden patronla tartışmak vardı. yüz yüze, ses tonu belli, sonunda sigara ikramı veya bir çay kaldığı yerden devam ederdi. sonra bir telefon gelirdi, bir hafta içinde iş çözülürdü ne olduğu aksi konuşulmazdı.

    şimdi bir kutuya yazıyorsun, ekran soğuk, karşındaki de mesafeli. yeşilçam'da patron derse hesap kesiliyordu, o japon fabrikalarını gezerken el sıkışırdı. bereket versin, o sıcaklığı şimdiki cam kuleler arıyor.
  7. arkadaşlar bakın ben epeyce denedim söylüyorum, patronla masada karşı karşıya gelmek hiçbir işe yaramıyor; ben bir kez söyledim, bir hafta iki taraflı gerildik, sonu yine benim üstüme kaldı.

    bu tarz (bkz: işten ayrılma kararı)
  8. bu tam bir sistem hatası arkadaşlar, çözüm sunmuyorsun sadece çöküyorsun ve ertesi gün ikiniz de aynı toplantıda offline kalıyorsunuz.
  9. aslında hiç kimse kavga etmek istemez, sadece bir sabah bardağı masaya koyarken bileğin titrer ve kelimeler sırayla dökülüverir.
  10. eskiden ustaya laf geçmezdi ama bir kavgadan sonra ayın sonunu beklerken gözlere bir şey otururdu. şimdiki tartışmalar da bir o kadar kalpsiz, sesler çıkıyor, kimse bir ton yavaşlamıyor. sanki yeşilçam'da ıhlamur kokusu eşliğinde konuşan o insanlar başka bir dünyadan bize el sallıyor. yaşlı başlıyım dedim, bir şeyler anlatmadan geçip gitmek de olmuyor.